KAF DAĞI’NIN ANKASI

Bir varmış, bir yokmuş, uzak diyarda,
Bir genç yaşarmış, aklı hep firarda.
Adı Kerem’miş, kalbi temiz, saf,
Sözleri şiirmiş, her kelamı af.

Bir gün Deniz çıkmış onun yoluna,
Bahar gelmiş sanki sağa soluna.
Deniz’in gözleri derin bir nehir,
O baktıkça susar, dururmuş şehir.

Kerem görmüş onu, durmuş zamanı,
Gönlüne sarılmış aşkın dumanı.
Demiş: "Ey peri, ey yüzü mahım,
Seni görmezsem tükenir ahım."

Deniz gülümsemiş, yüzünde güller,
Onu kıskanmış bağdaki bülbüller.
Demiş: "Gönlün dürüst, sözünse doğru,
Aşk dediğin zaten kalbin bir nuru."

Geceler boyu mektup yazışmışlar,
Yıldızlar altında hep bakışmışlar.
Ne araya mesafeler girebilmiş,
Ne yalanlar onları bölebilmiş.

Kavuşacakken tam iki sevdalı,
Bir gölge gelmiş, koparmış bu dalı.
Deniz’in babası zalim bir Hakan,
Demiş: "Bu evlilik imkansız, inan!"

Kerem’i sürmüşler yüce dağlara,
Hüznüyle can vermiş yeşil bağlara.
Deniz’i hapsetmiş demir bir kule,
Ağlamış haliyle dikendeki güle.

Kerem durur mu hiç, aşkı rehberi,
Aşmış uçurumları, geçmiş çölleri.
Karşısına çıkmış yedi başlı ejder,
Kerem demiş: "Aşkım ölümden beter!"

Kılıcını çekmiş, savurmuş mertçe,
Canavarı yenmiş cesurca, sertçe.
Ulaşmış sonunda kulenin dibine,
Sarılmış gizlice kuleden inene.

Sarmış Hakan’ın askerleri dört yanı,
Korumak için iki masum canı,
Deniz tutmuş Kerem’in o elini,
Birlikte göğüslemişler kader yelini.

Askerler tam yaklaşırken üstlerine,
Bir gölge düşmüş kule bahçesine.
Gökyüzünden süzülmüş kanat alevden,
Anka Kuşu gelmiş, başka alemden.

Aşıklar korkmadan binmiş sırtına,
Kuş uçtukça kopmuş büyük fırtına.
Hakan ve askerler şaşkın bakakalmış,
Kerem ile Deniz göğe yol almış.

Uçmuşlar Kaf Dağı ardındaki yere,
Aşkları örnek olmuş her bir gence.
Zalim Hakan anlamış aşkın gücünü,
Bırakmış öfkesini, yutmuş öcünü.

Onlar ermiş muradına nihayet,
Bir ömür sürmüş bu güzel hikayet.
Gökten düşen üç elma yerini bulmuş,
Tüm gerçek sevenler huzurla dolmuş.

21.08.2026
Tamer Karakaş