2
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
75
Okunma
Üzerine sis çökmüş kızıl bir yalnızlıktan geçiyor zaman.
Sırtımızı döndüğümüz yaşamaksa,
Yüzümüzü döndüğümüz Ağrı,
Bin kuyunun ağzıyla bizi içine çağıran…
Yargıya varmayan davalar,
Dumanı içinde tüten sıra dağlar,
Âhımızı ortaya bırakıp sırtımızı döndüğümüz yollar…
Adım adım uzaklaşılan o kirli ruhlar.
Mezun olduğumuz acılardan yeni talebeliklere soyunmak,
İzini bırakarak dünün merdivenlerinde;
İnmemek üzere çıktığımız kuyulardan.
Nefsi körlerin kirlettiği dünyayı,
İçini ağlamadan geçenlerin âhı terazide çıkar.
Ruhunun ağzıyla iblisini dışarı kusanlar,
Kendi aynalarında yargıda.
Kirli kanlarını içerler, birbirlerini sıvayan ağızlarıyla…
Bir dağın göğsüne sığmayan âh, göğe yükselir,
Kalbiyle tanışmadan Sırat’ta kalanlara yağar.
“Enel Hak,” Aşk ile Hâki!
Vaha Sahra
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz