Sen yüreğime öyle bir iz bıraktın ki sevgili,
Ne geçen yıllar silebildi, ne de suskun geceler.
Adını anmaya kıyamadığım her an,
Kalbimde sessizce açan bir sızıya dönüştü.
Ne sana kırılabildim bütün kalbimle,
Ne de kendime hesap sorabildim hakkıyla.
Çünkü sevda dediğin bazen kazanmak değil,
Sessizce bekleyebilmektir..

Düşen her damla gözyaşım,
Toprağa değil, sana uzanan dualara karıştı.
Her damlada biraz daha büyüdü hasretim,
Biraz daha derinleşti içimdeki yalnızlık.
Ben acıyı da sevdim senin hatırına,
Sabretmeyi de öğrendim adını anarak.
Belki bir gün anlarsın diye,
Kalbimi susturup,
Rabbimle konuştum.

Varlığında şükrettim,
Yokluğunda yine hamd ettim.
Çünkü biliyorum;
Her gelen emanet, her giden de imtihandır.
Ben seni kaybettiğime değil,
Seni yeterince anlatamadığıma üzüldüm.
İnsan bazen en büyük sevgiyi,
En derin sessizliğin içine saklarmış.

Nice geceler ayla dertleştim,
Yıldızlara senin adını emanet ettim.
Belki rüzgâr saçlarına dokunurken
Benim selamımı da götürür diye bekledim.
Her sabah yeniden umutlandım,
Her akşam biraz daha eksildim.
Ama sevgim eksilmedi hiçbir vakit,
Çünkü gerçek sevda hesap bilmez ..

Eğer bir gün yolun yüreğime düşerse,
Kapımı değil, gönlümü açık bulacaksın.
Kırgınlıklarımı çoktan toprağa gömdüm,
Sitemlerimi zamana bıraktım.
Sana verecek yalnızca dua biriktirdim,
Bir de eskimeyen sevgimi.
Çünkü kin yük olur insana,
Sevgi ise kanat.

Belki sen de bir gece,
Benim sustuğum yerden konuşursun.
Bir şarkıda beni bulursun,
Bir yağmurda sesimi duyarsın.
O vakit anlarsın;
Gerçek seven gitmez aslında.
Sadece uzaktan sever,
Ve sessizce bekler.

Yüreğim seni suçlamadı hiçbir zaman.
Kaderin yazdığı satırlara razı oldu.
Belki sen başka baharlara yürüdün,
Ben aynı mevsimde kaldım.
Ama her çiçek açışında,
İçimde yine sen yeşerdin.
Çünkü bazı isimler,
Kalpten hiç silinmez.

Ben seni yalnız gözlerin için sevmedim,
Sesinde huzur bulduğum için de değil.
Ben seni Rabbimin gönlüme yazdığı
En güzel imtihan olduğun için sevdim.
Bu yüzden ayrılık bile
Sevgimi eksiltmedi.
Sadece sabrımı büyüttü,
Duamı çoğalttı.

Ne olur bir gün dönüp bakarsan geriye,
Hatırla sessizce seven bir yüreği.
Gösterişsiz ama tertemiz sevgisini,
Karşılık beklemeyen duasını hatırla.
Belki geç olur,
Belki zaman çok şey değiştirir.
Ama bil ki bazı sevgiler,
Ömür kadar sadıktır.

Şimdi adını rüzgâra bırakıyorum.
Varsın bütün şehirler seni söylesin.
Ben yine susacağım.
Çünkü sevginin en güzel dili bazen sessizliktir.
Kalbim seni incitmeden sevmeyi
Gelmeyecek olanı beklemeyi öğrendi.
Ve en sonunda,
Her şeyi Allah’a emanet etmeyi öğrendi.

Dilerim gönlün sevgiyle dolar,
Yüzün hiç solmaz.
Attığın her adım huzura çıkar,
Duaların kabul olur.
Ben olmasam da olur;
Yeter ki mutluluğun eksik kalmasın.
Çünkü gerçek seven,
Sevdiğinin iyiliğini kendinden önce ister.

Eğer bir gün yeniden yollarımız kesişirse,
Ne geçmişi konuşalım ne de yaraları.
Sadece gözlerimiz selam versin birbirine.
Kalplerimiz affı öğrensin yeniden.
Ve eğer nasipte varsa,
Sevdamız kaldığı yerden filizlensin.
Yok eğer kader başka türlü yazıldıysa,
Yüreğimden yüreğine sonsuz bir selam kalsın…
Ben yine Rabbime sığınırım,
Yine şükrederim, yine severim.
Çünkü gerçek sevda,
Biten değil; dua olup ömür boyu yaşayan sevgidir.

Cemre yaman