"Bultan, sultandan kurtulduk..." dediler.

Bir sabah
çay daha kaynamadan,
ekmek daha bölünmeden,
mahalle aralarında
bir haber dolaştı.

Önce simitçi duydu,
sonra pazarcı,
ardından fabrikanın
pas kokulu kapısından çıkan işçi...

Bir haber dolaştı.

Dediler ki;

"Yeni Parti’miz kuruldu..."

Ve yıllardır
aynı türküyü dinlemekten
kulakları nasır tutmuş insanlar,
bir an olsun
başlarını kaldırdılar gökyüzüne.

İşçi sevindi.

Çünkü nasırlı ellerinin
yalnızca üretmek için değil,
yaşamak için de
değer göreceği günleri düşledi.

Emekli sevindi.

Ay sonunu değil,
ayın doğuşunu beklemek istedi artık.

Bir ilaç kutusuyla
bir ekmek arasında
tercih yapmak istemedi.

Esnaf sevindi.

Kepengini açarken
borç defterini değil,
müşterinin yüzünü görmek istedi.

Dar gelirli sevindi.

Çocuğuna
"Bugün değil oğlum..."
dememeyi hayal etti.

Genç sevindi.

Diplomasını
çekmeceden çıkarıp
umutla baktı yeniden.

Kadın sevindi.

Şiddetin değil,
eşitliğin konuşulduğu
bir memleket düşledi.

Köylü sevindi.

Toprağın yeniden
bereket kokmasını istedi.

Ve çocuk...

En çok çocuk sevindi.

Çünkü hiçbir çocuk
siyaseti bilmez.

Ama açlığı bilir.

Sütü bilir.

Oyuncağı bilir.

Babası eve gülerek gelsin ister.

Ey memleket!

Kaç kez kandırıldın?

Kaç kez
aynı masalın
başka anlatıcısını alkışladın?

Kaç kez
bir afişe umut,
bir mikrofona gelecek,
bir kürsüye kurtuluş yükledin?

Ama yine de...

İnsan umuttur.

Umut,
yasaklanmayan tek devrimdir.

Ve halk,
bin kez düşse de
bin birinci kez ayağa kalkmasını bilir.

Biz,
sarayların gölgesinde
küçülen insanlar değiliz.

Biz,
alın terini
bayrak gibi taşıyanlarız.

Biz,
fabrika düdüğünün sesini
ezan kadar kutsal bilenleriz.

Biz,
ekmeği bölüşmeden
zafer kutlamayanlarız.

Biz,
çocuklar üşümesin diye
ceketini çıkaran babaların
sessiz ordusuyuz.

Ey yeni yol!

Sana alkış değil,
hesap verebilirlik yakışır.

Ey yeni umut!

Sana slogan değil,
adalet yakışır.

Ey yeni parti!

Unutma...

Bir işçinin nasırlı avucu,
bir emeklinin titreyen eli,
bir öğrencinin yıpranmış defteri,
bir annenin boş tenceresi,
bir çiftçinin çatlamış toprağı...

Hepsi
sana emanet değildir.

Hepsi,
sana verilmiş
bir sınavdır.

Çünkü halk;

Kendisine efendi istemiyor artık.

Sultan istemiyor.

Bultan istemiyor.

Saltanat istemiyor.

Korku istemiyor.

Yalan istemiyor.

İnsanca yaşamak istiyor.

Eşitlik istiyor.

Özgürlük istiyor.

Onurlu bir ekmek istiyor.

Ve eğer
yeni kurulan her şey
eski düzenin gölgesine sığınırsa...

İlk karşısında
yine halkı bulacaktır.

Çünkü bu ülkenin gerçek sahibi

ne saraydır,

ne koltuktur,

ne mühürdür,

ne de makam.

Bu ülkenin sahibi;

sabaha karşı işe giden işçidir,

çocuğunu okutmaya çalışan annedir,

toprağını terk etmeyen köylüdür,

tezgâhını kapatmamak için direnen esnaftır,

maaşı yetmediği halde
torununa harçlık vermeye çalışan emeklidir.

Ve tarih...

En sonunda

hep onların adını yazar.

Çünkü memleketi değiştirenler,

yüksek duvarların ardında oturanlar değil;

o duvarları

bir gün

elleriyle yıkanlardır.

Hikmet Metin Çavdar