Çevreni Değiştir

İnsan bazen
kalabalığın içinde
kendi sesini duyamıyor.

Herkes bir şey söylüyor.
Biri anlatıyor,
öteki gülüyor,
birinin de canı sıkkın.

Sen dinliyorsun.

Sonra susuyorsun.

Öyle birden olmuyor zaten.
Bugün susuyorsun,
yarın yine.

Sonra alışıyorsun buna.

Bir şey söyleyecekken
vazgeçiyorsun.

Niye vazgeçtiğini de
bazen bilmiyorsun.

Bir düşünden söz ediyorsun.

“Boş ver,” diyor biri.

Bir yere gitmek istiyorsun.

“Sen oraya varamazsın.”

İlk başta kızıyorsun.

Sonra eve gidince
bir daha düşünüyorsun
söylenenleri.

Acaba diyorum,
belki de haklıdır.

İnsan bazı sözleri
çok duyunca
kendine de inanmamaya başlıyor.

Ben de yaşadım bunu.

Bazı insanların yanında
rahat değildim.

Bir şey anlatırken
karşımdakinin yüzüne bakıp
sözümü nasıl bitireceğimi
düşündüğüm oldu.

Gülecektim,
gülmedim.

Canım bir şey istiyordu,
sonra vazgeçtim.

Öyle büyük şeyler değil bunlar.

Ama birikiyor.

Gökyüzü yine orada.

Ben bakmıyordum.

Bir gün
biri çıktı karşıma.

Öyle çok konuşan biri değildi.

Oturduk.

Çay içtik.

Ben anlattım,
o dinledi.

Arada “hı hı” dedi.

Bir yerde yanlış yaptığımı söyledi.

Canım sıkılmadı.

Bazen insan
bir şeyin doğrusunu duyunca
kızmıyor da.

Bir başka gün
hiç iyi değildim.

“Haydi kalk,” dedi.

Kalktım.

Bazen böyle oluyor işte.

Birinin yanında
toparlanmak biraz kolay oluyor.

Ben sonradan
etrafımdaki insanları
biraz daha dikkatli seçmeye başladım.

Kim çok konuşuyor,
kim az konuşuyor
bunlara değil.

Yanında nasıl olduğuma baktım.

Bazı insanlarla
iki saat oturuyorsun.

Güzel de geçiyor.

Sonra eve geliyorsun,
bir yorgunluk çöküyor üstüne.

Nedenini bilmiyorsun.

Bazı insanlarla
beş dakika konuşuyorsun.

Sonra eve giderken
aklına eski bir şarkı geliyor.

Nereden geldiğini bilmiyorsun.

Ama hoşuna gidiyor.

Bazen gitmek gerekiyor.

Kavga etmeye gerek yok.

Hesap sormaya da.

Bir gün
o masaya oturmuyorsun.

Sonra bir daha.

Bir alışkanlığı
yavaş yavaş bırakıyorsun.

Hep aynı şeyi düşündüğünü
fark edip
başka türlü düşünmeye çalışıyorsun.

Kimse bunu görmüyor belki.

Sen görüyorsun.

Bazen o da yetiyor.

İnsan her yerde
duramıyor zaten.

Ben bunu geç öğrendim.

Başkalarının korkularını
kendi korkum yapmışım.

“Yapamazsın” denince
inanmışım.

Hâlâ bazen
aynı ses geliyor içimden.

Duruyorum.

Sonra devam ediyorum.

Eskisi gibi
her şeyi kafamda büyütmüyorum.

Bazen oluyor,
bazen olmuyor.

Olmadığında da
dünyanın sonu değil.

Düşersem kalkarım.

Kalkamazsam
biraz otururum.

Sonra yine bakarız.

Böyle daha iyi.

Bir sabah
pencerenin önünde dururken
fark ettim.

Sokak aynıydı.

Karşıdaki ev de.

Çöp arabası geçti.

Bir çocuk okula gidiyordu.

Gökyüzünde de
pek bir şey yoktu.

Ama ben
aynı değildim galiba.

Bazı insanlar
insanın hevesini kırıyor.

Bazen farkına varmadan.

Bazıları da
yanında duruyor.

Çok bir şey yapmıyor.

Ama insan
nedense daha rahat ediyor.

Ben şimdi
böyle insanları seviyorum.

Yanında kendimi
anlatmak zorunda kalmadığım,

susunca da
üzerime gelmeyen insanları.

Bir de

yanından ayrıldıktan sonra
eve giderken
içimde bir sıkıntı olmayanları.

Galiba bana iyi geleni
böyle anlıyorum artık.

Yanlarında
başka biri olmaya çalışmıyorum.

Olduğum kadar.

Şimdilik
böyle iyi.

Hikmet Metin Çavdar