​Zamanın tezgahında dokunan ince sızı,
Bir yanımız umut dağ, bir yanımız uçurum.
Ne yönünü bildirdi feleğin kahpe kozu,
Ne de ben bu yürüyüşte bir menzil bulabildim.

​Yüz bin kitap yazılmış şu sevdanın üstüne,
Mürekkep aşka dökülmüş, kağıt yanmış köz gibi.
Kimi kader deyip geçmiş, kimi ilahi ceza,
Kimisi de kandırmış kendini bir söz gibi.

​Oysa hayat dediğin iki heceli masal;
Dün bir çocuk saflığı, bugün bükük bir beldir.
Aşk ise bu masalda en çetin, en zor fasıl,
Ne avuçta tutulur, ne savuran bir yeldir.

​Biz mi geç kaldık bilmem, çağı mı yanlış seçtik?
Her şeyin vitrin olduğu, duygunun tez bittiği...
Bir dokunuşla geçen sahte ekranlardan geçtik,
Yan yana durup da ruhun sessizce gittiği.

​Eskiden bir mektuptu aşk, aylarca beklenen,
Satır aralarında saklanan bir utançtı.
Şimdi bir tıkla gelen, bir tıkla terk edilen,
Gönül kapılarına vurulmuş paslı bir hırstı.

​Kavuşmak meşk dediler, kavuşamamak ise aşk,
Şairler çilesinden saray kurdu acıya.
Peki, ya yan yana durup da uzak kalmak ne demek?
Hangi hekim çare bulmuş bu sinsi sancıya?

​Kadın bir başka dilden söyler kendi türküsünü,
Erkek bir başka dağın rüzgarıyla esermiş.
Çözmeye çalıştıkça ikilik düğümünü,
Meğer insan en çok da kendine kastedermiş.

​Çocukluk yarası mı, hormonların oyunu?
Akıl çözmek istiyor her gizli denklemi.
Oysa yürek bilmiyor hesabı, mantığı, boyu,
Bazen bir tebessümde bulur o tek mihenk taşını.

​Hayat, avucumuzdan kayıp giden ince kum,
Aşk ise o kumda bir iz bırakma çabası.
Ne kadar kaçsak da yalnızlığın gölgesinden,
Yine bir sığınak arar insanın can hanesi.

​Ne kadar yazılsa azdır bu bitmeyen hikaye,
Çünkü her ömür başka bir dize ekler öyküye.
Aşkı çözmek değil ki belki de ana gaye,
Çözülmeden de yanmayı göze alıp yürümektir geleceğe.