"ben seni hep mavi sevdim", o durgun limanların ötesinde,
gece yarısı geçen o yalnız seyrüseferlerin ışığında.
hiçbir haritaya sığmayan bir enginlikti bu içimdeki,
ne zaman bir vapur düdüğü çalınsa sisli bir sabah,
ben senin o sonsuz gökyüzü gibi duran gözlerine saplanırdım.
öyle bir basamaktı ki bu tırmandığımız,
aşağıda kalan dünya bir avuç tozdan ibaretti artık.

Oysa mavi dediğin, seninle bir otobüs durağında ıslanmaktır önce,
Cebimde unutulmuş iki kişilik bir tiyatro bileti gibi taze.
Sen gözlerini süzüp bakarken o kalabalık caddeden,
Ben senin boynundaki o incecik sızıyı öpmek isterim.
Aşk ki; mühürsüz bir mektubu pulsuz postalamaktır geceye,
Mavi de tam orada başlar işte, senin o sürprizli gülüşünün kıvrımında...

caddelere dökülen o ıslak sonbahar yaprakları şahittir,
biz bu sevdayı kentin o gürültülü hengamesinde büyüttük.
herkes siyahı, herkes griyi seçerken bu dar sokaklarda,
ben senin varlığına dokunup laciverte boyadım gecelerimi.
seni sevmek; fırtınalı bir denizde dümensiz kalmak gibiydi,
korkusuzca, teslim olarak ve o mavi derinliğe adanarak...

Bırak fırtınayı sevgilim, gel seninle iki çay söyleyelim şu açık kahvede,
Mavi dediğin biraz da pazar sabahları fırından çıkan o sıcak ekmektir.
Sen benim en güzel kaçağım, en afacan, en hovarda mısram,
Şu koca kentin ortasında seninle göz göze gelmek var ya;
Tüm krallıkların tacını tek bir hamlede devirmektir masadan!

şimdi kaçıncı mertebesindeyiz bu adsız yolculuğun?
ne zaman adını fısıldasam kuytu bir bulvar köşesinde,
yağmur kesilir, gökyüzünün o en lekesiz tonu dökülür avuçlarıma.
sen benim bu fani ömürde rastladığım en muazzam iklim,
ruhumun o bükülmez, o eğilmez mavi sığınağısın.

Öyleyse tut elimden, haritaları baştan çizelim bu akşam,
Mavi bir tren geçsin ikimizin tam ortasından, düdüğü şarkı söyleyen.
Sen o fiyakalı duruşunu bozma hiç, ceketinin yakası öyle kalsın;
Ben senin adının yanına bir kır çiçeği çizeyim usulca.
Seni sevmek diyorum; bu dünyada yapılan en zarif, en kaçak devrimdir...

şimdi yükseltiyoruz bu adanmışlığı en tepeye,
bütün harfleri, bütün mısraları bu sonsuz renkle mühürleyerek.
seni mavi sevmek; bir şairin dizesinde sonsuzlaşmaktır sevgilim,
ne kış dondurabilir artık bu içimizdeki gökyüzünü,
ne de hiçbir fırtına koparabilir bizi bu muazzam derinlikten...