Nilgün zaten iyi bir Şair ama mesele bu Şiirin kimliği!

Şiir: ''Camın arkasında usulca uyuyan bir kedi sanıyor kendisini''

. . . .

Uyumadan önce ''Bak'' Dedi.
Baktım.
. . . .

Ayna!
Gökyüzü!
Sessizlik!

Tam hava kararmak üzereydi ki; ninni gibiye benzeyen bir anne sesi geldi kulaklarıma!

-Ben SENİN ŞİİRİNİM. Der gibi bir Şarkı!

. . . .

Uzaklaşmak isterken KEDİ UYANDI.


Gökten ÜÇ ELMA DÜŞECEK/MİŞ BİR GÜN

Ama Ne Zaman Bilmiyorum. Dedi.


Tebriklerimle.




Davi//

''Müsait misin? ''dedim
Kedi önce bana bakıyor.
Sonra hiçbir şey demiyor.

''Kimi şiirlerde konuşmaya en layık olanlar, en uzun süre susanlardır.'' der gibi tekrar bana bakıyor.

Yavaşça yanına oturuyorum.
Başını okşuyorum
''Tüylerinin arasından mevsimler geçmiş sanki.''
"Sen bütün bunları gerçekten yaşadın mı?" diye soruyorum.
Gözlerini yarıya kadar açıyor.
"Sen buna yaşamak mı diyorsun?" der gibi bakıyor.

Haklı.
Yaşanmış hiçbir şey yok aslında.
Her şey hatırlanmış gibi.
Sanki dünya kurulmadan önce biri bu düşü görmüş de, biz yıllar sonra onun tabirini okuyoruz.

Başını yeniden okşuyorum.
"Şair seni neden seçti?" diyorum.
Gülümsüyor galiba.
''Kedilerin gülüşü gözbebeklerinde olur.''
"Beni seçmedi," diyor usulca.
"İnsan, kendine en çok benzeyen sessizliği seçer."
İşte o cümlede duruyorum.

Anlıyoruz ki;
Bir akılla bir sezgi...
Bir bedenle bir ruh...
Bir hatırlayanla bir unutan yan yana yürüyor.

Sen konuşuyorsun.
O biliyor.
Sen soruyorsun.
O bekliyor.
Ve fark ediyor musunuz?
Yol tarif etmiyor hiç. hakikatin adresi olur mu hiç?
Yalnızca birlikte yürünecek kadar uzun bir sessizliği olur.

Kulağının arkasını kaşıyorum.
Mırıldıyor.
O mırıltının içinde değirmen sesi var.
Rüzgâr var.
Annenin elmanın içinden çıkan şarkısı var.
Sanki şiirin bütün imgeleri gelip onun göğsünde uyumuş.

"En çok nereyi sevdin?" diye soruyorum.
Hiç düşünmeden cevap veriyor.

"'Yazılmamışlar, yazılmamıştı hâlâ.'
İnsan," diyor,
"En çok yazamadıklarıdır."

İşte şairin sırrı belki de burada.
''Bu şiir yazılmış dizelerden çok, yazılmamış boşluklarla nefes alıyor.''
Okurken bazı satırlarda neden durup uzaklara baktığımızı şimdi anlıyorum.
Çünkü o boşluklara kendi ömrümüz doluyor.

Sonra aynayı konuşuyoruz.
Diyorum ki:
"Camın içinde uyuyan sen miydin?"
Başını eğiyor.
"Hayır," diyor.
"Camın içinde uyuyan bendim.
Dışarıda dolaşan sendin."

Bir an ürperiyorum.
Çünkü şiir boyunca ben onu okuduğumu sanmışım.
Meğer o beni okuyormuş.
Şair de bunu biliyormuş galiba.
O yüzde en sona saklamış.
Çünkü bazı karşılaşmalar sona bırakılır.

''İnsan, kendini ilk sayfada görecek kadar cesur değildir.''

Ayağa kalkıyorum.
Gitmeden önce son kez başını okşuyorum.
"İyi bak kendine," diyorum.
Gözlerini kapatıyor.
"Merak etme," diyor.
"İnsanlar beni unutur.
Ama içlerinde bıraktığım sessizliği unutamazlar."

Evin kapısından çıkıyorum.
Şiir içeride kalıyor.
Kedi de.
Aradan ne kadar zaman geçerse geçsin...
Bazen gecenin tam ortasında, hiçbir sebep yokken dönüp arkamı kontrol ediyorum.

Sanki usul usul biri peşimden geliyor.
Bir gölge değil.
Bir hatıra değil.
Başını bir kez okşadığım o kedi.

.....


Biz uzun yolları büyük yolculuk sanıyorduk.
Oysa insan bazen ömrü boyunca yürür de bir adım ilerleyemez.
Bazen de yerinden kıpırdamadan sonsuzluğu geçer.

Sonra düşündüm..
Düşler neden bitmiyor?
Hayal gücü sonsuz olduğu için mi?
Sonsuz olanın gölgesi onlara değdiği için mi?

Bir damla denizi anlatamaz belki ama denizin tuzunu taşır.
İnsan da böyle.
Kalbine düşen her güzel düş, ezelden kopup gelen ince bir hatırlayıştır sanki.
Belki bu yüzden hiçbir çocuk gökyüzüne ilk kez bakıyormuş gibi bakmaz.
Sanki hepimiz, unuttuğumuz bir yurdun hasretiyle doğuyoruz.

İşte o hasretin adı bazen umut oluyor.
Bazen şiir.
Bazen gözyaşı.

Düşler gerçekten sonsuz değildir.
Sonsuz olan düşlerin işaret ettiği Kudrettir.
Her adımda kalbine biraz daha yaklaşan ulvi bir davettir belki

Öyleyse yürü...
''Hakikati yüreğine göstere göstere yürü''
Kimse görmese de yürü.
Kimse alkışlamasa da yürü.


Eyvallah sevgili Nurten şairim.
en içten tebriklerimi
ve iyi dileklerimi sunuyorum.

Bu şiir, düş ile hakikatin sınırlarını silen; okurunu imgelerle örülmüş derin bir iç yolculuğa davet eden özgün bir metin. Her bölüm, bilinçaltının başka bir kapısını aralıyor; kedi ise yalnızca bir hayvan değil, hafızanın, yalnızlığın ve insanın kendini arayışının sessiz rehberi hâline geliyor. "Dilin henüz kemik olmadığı eski ülke", "karanlığın beyaz çekirdeği" ve finaldeki "aynada uyuyan kedi" gibi imgeler, şiire hem felsefi hem de masalsı bir atmosfer kazandırmış. Son bölüm ise bütün yolculuğu tek bir aynada birleştirerek okurun zihninde uzun süre kalacak güçlü bir kapanış sunuyor. Yüreğinize sağlık hocam; çağrışım gücü yüksek, katman katman okunmayı hak eden, modern şiirin imkânlarını başarıyla kullanan etkileyici bir eser olmuş.