İnsan bazen iyleşmez,iyleşemez, ama yarasına bakışını değiştirebilir.
Kendi iç dünyana doğru yaptığın yürüyüşle bizleri zihnindeki odalara davet etmişsin. ilk odada karşılaştığım yüzüme tokat gibi inen "Masumiyetimin koynunda güvercin saklamam büyük hataydı" dizesi
saflığın ta kendisi.Dünyaya fazla inanmış olmanın pişmanlığını yaşıyor gibisin."Her şeyi biliyormuş gibi sustum" buradaki her şeyi bilmek bilgeliğin değil, incinmişliğin sessizliği. Çünkü en derin susuşlar çoğu zaman cevabı olanların değil, artık cevap vermekten yorulanların susuşudur...
"Evler sistemin tuzaklarına doğru yürürken" dizesi burada bireyler değil mekanlar iradesini kaybetmiş. Evlerin yürüdüğü bir dünyada insan zaten yerini kaybetmiştir.
"Sesimi bul. Kendime yeniden başlamak istiyorum." (Şiirin kalbi)
yeniden doğmak için sesini arıyorsun.

İkinci odayı adımladığımda düşlediğin dünyanın söylencesine kapılıyorum.Şarkıları dağa kaldırmak
sanatsal bir direniştir.Ve şarkılar gökyüzüne yaklaştıkça insan biraz daha insan olacaktır.
"Bizim çocukluğumuzda aşka ve ekmeğe 'duygu' denilirdi." Kuşak ağıdı sanki bu dize.Dünya neden "kocaman çöp kovası" oldu? Çünkü değerler çöpe atıldı.
Üçüncü odada nihayet seninle karşılaşıyorum.Kendi omuzuna koyduğun elin dikkatimi çekiyor.
Bu kez kimseyi ikna etmeye çalışmıyorsun; ne dünyayı, ne insanları... Sadece kendine yetişmeye çalışan birini görüyorum. "Teselli bulamadığım keşkelere 'hayret' demeliyim." derken acıyı inkâr etmiyor, onunla konuşmanın yeni bir dilini kuruyorsun. Bu, yarayı kapatmak değil; onunla yaşamayı öğrenmek...
"Hayret, akıl sağlığım hâlâ yerinde." cümlesi ise acı bir tebessüm taşıyor. İnsan bazen delirmediğine sevinmez; delirmemiş olmasına şaşırır. Sen de hayatın yükünü omuzlarında taşırken, aklını koruyabilmiş olmayı küçük bir mucize gibi fısıldıyorsun.
Fakat bu odadan umutsuz çıkmıyoruz. Kendine seslenişin, aslında hepimize yöneltilmiş bir çağrıya dönüşüyor: "Son nefese kadar yaşam..."
İşte bu cümleyle büyük bir meydan okuma yapıyorsun
Bütün kırgınlıklara, bütün eksilmişliklere rağmen hayata sırtını dönmüyorsun. Sabrı pasif bir bekleyiş değil, yaşamaya devam etmenin en sessiz cesareti olarak tarif ediyorsun.
Budur belki de seni Nilgün yapan...

Nilgün gerçekten bir hüzün markasıdır....

saygımla.