Tanrım
insan yaradılış mucizesine layık mıydı

bazıları kalbin üstüne kepenk indirmiş.
bazılarında göğüs kafesi yerine yazar kasa var.




ellerine sağlık.

çiçeği güzel yaratmışsın.
kelebeği
serçeyi
karıncayı
geyikleri
atları
rüzgârı
yağmuru

insana gelince...


bir yerinde
çok yorulmuş olmalısın.
fazla mı umutlandın?
yoksa aceleye mi geldi altıncı gün?


iyi insanlar hızla tükeniyor Tanrım.


bu kadar mavi, kuş geçmeyecekse
israf.


bu kadar yeşil, serçe konmayacaksa
israf.


bu kadar türkü,yüreğe dokunmayacaksa
israf.


bu kadar gökyüzü
bu kadar yıldız
bu kadar mucize...


bu kadar az İNSAN için
israf.

göğe yazık
dala yazık
serçeye yazık.






iyi insanlar
tükeniyor Tanrım.


Kibrin çoğaldığı şehirlerde
göğe bakıyorlar
hiçbir şey görmüyorlar.
hayal etmeyi unutmuşlar
umudu ve hürriyeti
diz çöken gölgelere dönmüşler

herkes pörsümüş hırslarının peşinde
herkes bencilliğini doyuruyor
merhamet ekmek bulamıyor
herkes korkusuyla beraber
cesaret kimsesiz




bana yanlış bir yürek vermişsin Tanrım
bu çağın bedenine bol geliyorum


ben her sabah
biraz daha yasak
biraz daha cesur
biraz daha muzip uyanıyorum



çünkü umutla ve onurla yaşamak
onların bütün hesaplarını bozar.
çaresizliğe kafa tutuyorum

çünkü yaşamak,
betonun inadına ağaç olmaktır.

içimde uslanmayan bir sirk var.
dram sahnemde yok

yaşam tutkumu kaybetmiyorum,gülüyorum.

ağlarsam, onların istediği olacak
ben yanlış kalmak istiyorum


biraz yabani.
biraz dağ keçisi.
dünyaya küsmeyi
her sabah erteliyorum.

biliyorum bir gün
hiç tanımadığım bir çocuk
dünyanın iyileştiği güne doğru yüreyecek

arkasını dönüp bana

"gel," diyecek
"artık hep beraber yüreyeceğiz"