geçen yüzyıldan hatıra
kalbimde göçük var
..

Kalbinde göçük olan şairin diyeceği çoktur kuşkusuz.
Uzun yazmayı seviyor Nilgün Arıkan. Çünkü Dünyanın derdi büyük, onu kendine dert edinenin daha da...


adım nilgün
maramara değil sonrası ama yaşıyorum
trafikten depremden seri katilden korkmuyorum
bir vazife gibidir kader

..

Zelda Nilgün Marmara, 29 yaşında, dünyanın kötülüklerine dayanamayıp canına kıymıştı:

CANIM SIKINTI SINIRI


Aydınlıkta köhneliği belirginleşen ve kentte ve konutta hiçbir şey neyse ben oyum. Öylesine
bağsız ve yeğniyim ki bu hafifliğin şiddetinin bedelini bir gün öderim diye düşünüyorum.
Sanki varoluş beni cezalandırmak ister gibi; yoğunluğundan bana düşen payını benden geri
alarak bu yoğunluğa, olur olmadık herkese ve her şeye fazlasıyla katlayarak sunuyor.
Ülkem yok, cinsim yok, soyum yok, ırkım yok; ve bunlara mal ettirici biricik güç, inancım
yok. Hiçlik tanrısının kayrasıyla kutsanmış ben yalnızca buna inanabilirim, ben. Yere göğe
zamana denize kayalara ve kuşlara da dokunan aynı tanrı değil mi? Bu kutla tanrının
yönetkenliğinde, olmayan ellerimle bir yok-tanrı'yı tutuyor ve ölçüyorum yokluğun ağırlığını.
Kefe'lerinden birine onun oylumu pekâlâ sığıyor, diğerine duygular, duyumlar ve düşünceler
yığılıyor, işte yetkin eşitlik...her gün her gece bu eşitliğin bilgisiyle geçiyor. Bir eskiciden
satın alınmış bu teraziyi birgün başka bir eskiciye vereceğim, o gün, tozanlarım her bir yana
dağılıp toprağın suyun ölümsüzlüğüne eklemlenecekler ve ben özgürleşeceğim.


Nilgün MARMARA
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*

geri sayımı emniyete alması gereken Tanrı
ölü çocuklara ağlamaktan dermansız karamsar ve yalnız

aklınız da olsun böyle geceler sevin beni

*
bankaları patlatın küllerin kokusu burnuma gelsin
bütün şemsiyeleri toplayın yağmur yağsın sokağa çıkın
açlığı ve savaşı çocukların erişemeyeceği yere koyun
*


kırlara götürün
kirpiklerim arasına bahar koyun uyutun

* *


"öfkem şiiri uzatıyor farkındayım" diyen bir şair Nilgün Arıkan "Öfkeli Nilüfer ve Yanan Şiir" inde.
Belki de 'nilüfer' ile 'nilgün' yer değiştirmeli.

Kuvva Öğretmenimin eleştirel yorumuna verdiği ilk yanıt beni biraz üzdü.
Eleştiri, kişiliklere değil, metne yöneliktir çoğu zaman. Bazen, biçem biraz sert gelebilir muhatabına ama eleştiri nesnel mi değil mi ona bakmalı insan. Bir de aradaki hukuka.
Şiirdeki fazlalıklardan söz açılmış; keşke örnekleme de olsaymış.
Örneğin benim için şurası biraz sıradan kalmış:

ya da saçlarımı okşayan eli hissedeyim hem de samimi
kimseye kalmasın fotoğraflarımı yakın
son kez ruhunuz şenlensin en güzellerine bakın


Benzer başka dizeler de var ama geneli şiiri belli bir düzeyin üstüne taşımış. Çıtası oldukça yüksek.
Çok daha güçlü şiirleri de var Arıkan'ın. Her şair gibi.
Şiirin daha yoğun ve eksiltili bir dil gereksindiği bilinmeli. Salt bu şiir üzerinden değil. Hepimizin yazdıkları için de.

*

kepkeçi >

Okuduğumda anlamadan geçmiştim. Kuvva Hocanın sayesinde ve tartışmanın ışığında anladım.

Eleştirinin sıfır düzeyinde olduğu bir düzlemde paylaşıyoruz çalışmalarımızı.
Birkaç yıl önce, yine bir yazın öğretmenimizi (Mehmet Özdemir) eleştiriye tahammülsüzlükten, küstürüp kaçırmıştık siteden.
Kuvva Öğretmen, her şiirin altında eleştirel yorumlarını görmek istediğim kıymetli bir ad.
Yaptığı şey yani eleştiri, zaman alan, zahmetli ve karşılığı olmayan bir iş. Matbuatta da öyle. Hep öyle oldu.

Bu emek, daha fazla şefkati, takdiri hak ediyor bence.

*
Eskilere gitmek...
80'li yılların başıydı. Şiire kanat alıştırdığım yıllar. Ankara'da yayımlanan Yeni Olgu dergisine iki şiir postalamıştım.
Bugünkü gibi ne bilgisunar ne de cep telefonu vardı o yıllar. (Ev telefonu bile çok kıymetliydi)
İki hafta sonra dergi yönetmeni Kutluay Şakar'dan bir mektup aldım, heyecanlandım. Mealen; "Siz, bu mektubu okuduğunuzda belki de dünyanız kararacak ama yazmak zorundayım ki yolladıklarınız şiir değil. Tıpkı hayat gibi, şiir de bir gerçekliktir..."
Aklımda kaldığınca yazdığım bu satırlara, kuşkusuz çok üzüldüm ama tepkim farklıydı.
İlk başta, bana zaman ayırıp daktiloda bir mektup yazması... Postaneye gidip yorulması...
Bugün, bu inceliklerin kaçta kaçı var?
*

Sevgili Şair,

içimdeki kalp sır değil
ruhum uçaktan uzağa gitmek istiyor

..


Uzaklara gitmek...



"yalnızlık gittiğin yoldan gelir" demişti Oktay Rifat.