Az sözle derin anlamlar kuran, güçlü imgelerle örülmüş etkileyici bir şiir. Özellikle körfez, gece ve yalnızlık duygusu başarılı bir atmosfer oluşturuyor. Kaleminize sağlık.

Az sözle derin anlamlar kuran, güçlü imgelerle örülmüş etkileyici bir şiir. Özellikle körfez, gece ve yalnızlık duygusu başarılı bir atmosfer oluşturuyor. Kaleminize sağlık.

İnsan yaşadığı şehirden değil de taşıdığı şehirden yoruluyor çoğu zaman değil mi?

Kalabalığın içinde duyulmamak, çocukluğuna saklayacak yeni yerler aramak, herkes sustuktan sonra kendini duyabilmek,karanlığın içinde dahi yönünü kaybetmemek, acınla sadece kendinin değil dünyanında yandığını sanmak,gecenin,insanın susturduğu bütün sesleri tek tek geri getireceğine inanmak...
bunları düşününce yoruluyor insan değil mi Nilgün ?

Bazen insanın sesi de kuruyor...
Söyleyemediklerimizi konuşacak bir dil arıyoruz yağmura benzesin istiyoruz.Akıp gitsin,kem küm etmesin.Sürçmesin...
Seninde sesin iklimsiz mi kaldı yoksa?

Şehir dedim ya o yoran şehir!

bazen şehirler mezarlığını toprağın altına değil
insanın içine kurar.Şehir uykudayken mezarlık içinde ağlar.
İçinde ağlayan kaç mezar var Nilgün?

Kırılgan ama güçsüz değilsin
Yalnız ama umutsuz değilsin
Acını büyümekten çok onunla konuşmak için olabildiğince insan kalmaya çalışıyorsun.
ve çocukluğunu çok özlüyorsun...

Eve dönmenin yolunu kaybetmedin değil mi?

işte bu yüzden cevaplardan çok sorular bırakıyorsun zihnimize...
ve şiirinden payımıza düşeni alıp gidiyoruz her seferinde...sessizce..


Kalbine iyi bak...
saygıyla.

Ben de çok haiku yazdım
çokta severim

Göğe as beni
Gökkuşağı çemberim
Yerden usandım

yüreğine sağlık...