Bu sabah gözlerimi açtım Allah’ım,
dünya yine yerindeydi.
Gökyüzü mavi,
ekmek sıcak,
annemin duası hâlâ başımın üstündeydi.

Ben bunları sıradan sanmışım.

Meğer bir nefes,
göğsüme bırakılmış koca bir mucizeymiş.
Meğer yürümek,
toprağın beni her adımda kabul etmesiymiş.
Meğer yaşamak,
senin her sabah
“Bir daha dene” demenmiş.

Şükürler olsun Allah’ım.

Bazen kapıları kapattın yüzüme,
oturup ağladım.
Sonra anladım;
ben kapıya bakarken
sen duvarı yıkıyormuşsun.

Bazen birini aldın hayatımdan,
içimden bir şehir göçtü.
Sonra öğrendim:
Giden her şey kaybolmazmış,
bazısı dua olur,
bazısı hatıra,
bazısı insanın içinde
hiç sönmeyen bir kandil.

Şükürler olsun Allah’ım.

Ben senden çok şey istedim.
Sen bazısını verdin,
bazısını vermedin.
Verdiklerinle sevindim,
vermediklerinle büyüdüm.

Şimdi biliyorum;
kul ister,
sen bilirsin.
Kul ağlar,
sen görürsün.
Kul gecikti sanır,
sen tam vaktinde yetişirsin.

Bir gün dizlerimin bağı çözüldü,
“Bitti,” dedim.
Sen kalbimin en kuytu yerine
bir avuç umut bıraktın.
Kimse görmedi,
ama ben o umutla
yeniden ayağa kalktım.

İşte o gün anladım Allah’ım:
Sen gürültüyle gelmiyorsun,
bir sabır gibi iniyorsun insanın içine.
Bir annenin sesi,
bir çocuğun gülüşü,
bir yabancının iyiliği,
bir gecenin sonunda doğan sabah gibi…

Şükürler olsun Allah’ım.

Bana acıyı da gösterdin,
merhameti anlayayım diye.
Yalnızlığı da verdin,
seninle baş başa kalayım diye.
Kalbimi kırdın bazen,
içindeki kibir dökülsün diye.

Ben hep kaybettim sandım,
oysa sen beni
kendime getiriyormuşsun.

Şimdi önümde ne kadar yol var bilmiyorum.
Kaç bahar görürüm,
kaç kış geçer saçlarımdan,
hangi gün son kez güneşe bakarım,
bilmiyorum.

Ama bildiğim bir şey var:

Bu can senden geldi.
Bu yürek senin adınla çarptı.
Bu gözler ne gördüyse senin ışığınla gördü.
Ve bir gün
herkes beni gitti sanırken,
ben yalnızca
sana döneceğim.

O güne kadar,
her nefeste,
her yarada,
her duada,
her sabah yeniden:

Şükürler olsun Allah’ım.

Çünkü ben dünyaya baktım,
seni gördüm.
Kendime baktım,
emanetini gördüm.
Geçmişime baktım,
rahmetini gördüm.

Ve sustum.

Çünkü bazı şükürler
dile sığmaz Allah’ım;
gözden yaş olur akar,
kalpte secdeye varır.