1
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
40
Okunma
Bir çocuk geçti sokaktan,
elinde tekeri kırık bir araba.
Ne pili vardı,
ne sesi.
Ama çocuk,
“Vınnn…” dedi usulca
ve dünya yürüdü onunla.
Bir vitrinin önünde durdu.
İçeride oyuncaklar ışıl ışıldı.
Uzun uzun baktı,
sonra kendi arabasını göğsüne bastırdı:
“Benimki de güzel,” dedi.
Kimse duymadı.
Ben duydum.
Ve o gün anladım;
çocukların bazı oyuncakları kırık olur,
ama asıl kırılan,
onlara yenisini alamayan
büyüklerin kalbidir.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz