İnsan,
dünyaya renkli doğar da
neden siyah beyaz ölür?

Belki ömür dediğin,
renklerin yavaş yavaş
bizden vazgeçmesidir.

Bir yanımız gece,
bir yanımız sabah.
Bir yanımız bağışlar,
öteki
aynı yarayı ömür boyu taşır.

Siyahı kötülük sandık,
beyazı iyilik.
Oysa kefen beyazdı,
toprak karanlık
ve ikisi de
aynı insana susuyordu.

Sonra öğrendim:

Hakikat,
ne siyahta saklı
ne beyazda.

Hakikat,
ikisinin arasındaki
o ince çizgide;
insanın kendine söylediği yalanla,
gece başını yastığa koyduğunda
duyduğu gerçek arasında.

Kaç insan gördüm,
yüzü aydınlık,
içi gece.

Kaç insan gördüm,
elleri karanlıkta,
yüreği sabaha çıkan.

Demek ki insanı
rengi ele vermiyor.

Ve hayat,
sandığımız kadar uzun değil;
bir siyah taşla
bir beyaz taş arasında
sırası beklenen
tek hamlelik oyun belki.

Kazanan mı?

Kimse.

Çünkü sonunda
şah da devriliyor,
piyon da.

Tahta boş kalıyor.

Ve geriye
ne siyah kalıyor
ne beyaz...

Yalnızca
nasıl bir insan olduğumuzun
rengi.