Gönül Kıyameti

​Sana seni anlatsam küçük kıyamet kopar,
Sesini dinledim, aşk kokan nağmesi var.
Ama bu defa ney sesidir içimi yakan...
Sema dönen bir dervişin hırkası gibi savruluyor ruhum,
Sen, göğsümdeki o eski dünyayı yıkıp geçen kutsal rüzgârsın.

​Adını hecelemek yetmez artık bu divaneye,
Sen benim Şems’im oldun;
Karanlıkta kalan, kireç tutmuş tüm köşelerimi ateşe verdin.
Bir kadın mısın, yoksa toprağa süzülen o ilk ilahi nur mu?
Bilmiyorum...
Sana baktıkça kendimi kaybediyorum,
Ve kaybettikçe sende, asıl kendimi buluyorum.

​Gözlerin... Ah, o sınır çizilemeyen derya!
Oraya ne akıl sığar, ne de bu dünyanın küçük hesapları.
Sessizce kıyına sokuluyor deli gönlümün salı.
Susuyorum artık, harfleri ve kelimeleri bir kenara bırakıp;
Çünkü bilirim, susmak en gür sesidir ruhun.
Sen, o derin sessizliğimde çınlayan yegâne hakikatsin.

​Hangi kelam, hangi fırça sığdırabilir seni bu fani deftere?
Dokunduğun her zerre, küllerinden yeniden doğuyor sanki.
Gönlümün hanesinde o katı buzlar eridi, kış nihayet buldu;
Hamdım, piştim, yandım senin bakışının eşiğinde.
Şimdi bir kez gülümsesen,
İçimdeki karanlık şehirler bir bir aydınlanır.

​Al bu canı, zaten hiç benim olmamıştı ki...
Bir aciz emanetti Şems’ten Rumi’ye, benden ise sana.
Yeter ki o ilahi aynanı esirgeme bu garip gönülden.
Aşkınla mühürlendi zamanın ötesindeki o sır;
Artık ne sen varsın bu bedende, ne de ben...
Biz olduk seninle,
Dönüyoruz şimdi varlığın o hiç bitmeyen sonsuz semahında.

02.12.1992
Ankara/ kızılcahamam