ETME

​Gurbet, cebimde taşıdığım demirden bir anahtar,
Ama hiçbir kapı sana açılmıyor.
Yüreğim bir mızrap vuruşuyla irkilen eski bir saz,
Susturma telleri,
Feryadımı lal etme...

​Şems’in gözlerindeki o hırçın yangın düştü sılama,
Hangi yana baksam tecelli, hangi yana baksam kül.
Mevlânâ gibi diz çöktüm zamanın eşiğine,
"Gel" diyorsun ya hani,
Geldim işte...
Beni buralarda nefessiz, beni sensiz etme.
​Hasret dediğin ne ki?

Bir semazenin eteğinde dönen dünya kadar baş döndürücü,
Ve bir o kadar dilsiz.
Özlem, içimde büyüyen o devasa kördüğüm,
Çözmeye gücüm yetmiyor.
Aşkı bir ömür sırtında taşıyan bu ham teni,
Pişmeden, yanmadan toprağa yâr etme.

​Sazımın perdelerinde gezinir parmaklarım,
Her perdede bir ayrılık makamı,
Her vuruşta bir hicran sızısı...
Ben zaten vatanımdan uzağım,
Bir de sen kendi dergâhından,
Gönlünün o uçsuz buçaksız ülkesinden
Sürgün etme beni.

​Bırak, dönsün devran.
Bırak, erisin Şems’in ışığında bu buz tutmuş yalnızlık.
Canı, cananın ney sesine kat da öyle git...
Yüz çevirme benden,
Beni bende bırakıp,
Kendi vatanımda el etme beni...