Gönül sayfasından tozlar silinmez,
Mürekkep tükendi, teller ağlıyor.
Yardan ayrı düştüm, halim bilinmez,
Gurbet yollarında gözler ağlıyor.

Eski aşıkların izi buralar,
Mecnun’u çöllere salan buralar.
Sinemde açıldı derin yaralar,
Zaman nehir olmuş, seller ağlıyor.

Bir tatlı kelama hasret bu diller,
Ayrılık yeliyle soldu o güller.
Yarinden uzakta kalmış gönüller,
Yüreği kor olmuş, küller ağlıyor.

Mektuplar kokardı hasret bürülü,
O yarin sevdası serde kurulu.
Şimdi her bir umut yolda kırılı,
Gurbetin elinde kullar ağlıyor.

Ne bir gölge kaldı, ne eski hanlar,
Birden gelip geçti güzel zamanlar.
Gurbet akşamında yalnız olanlar,
Geçmişin yükünü çekip, ağlıyor.

Kul Tamer söyler, devran değişti,
Eski dostlar göçtü, menzil değişti.
Ruhumuz zamansız bir yola düştü,
Gözüm eski günleri arayıp ağlar.

Tamer KARAKAŞ
13.07.2026