Hüzünlü gönlüm,
kaç kişiyi sakladın içinde,
kaç gidenin ardından
kapıyı açık bıraktın?

Bir yanın çocukluğum,
bir yanın yorgun akşamlar…
Ne zaman gülecek olsam
bir eski hatıra dokunur omzuma.

Ben de herkes gibi
iyi görünmeyi öğrendim.
İçimden bir şeyler kırılırken
“iyiyim” demeyi öğrendim.

Kimse bilmedi
hangi sözün içimde kaldığını,
hangi vedanın ardından
geceler boyu sustuğumu.

Birini çok sevdim belki,
belki hiç söyleyemedim.
Belki o da sevdi beni,
ama aynı anda denk gelemedik hayata.

Hüzünlü gönlüm,
sen ne çok şey taşıdın…
Kırıldın, kimseye küsmedin,
yoruldun, yine de sevdin.

Şimdi her insan biraz ben,
ben biraz herkesim.
Kiminin içinde yarım bir aşk,
kiminin içinde dönmeyen biri.

Ve biliyorum,
gece ne kadar uzun olsa da
insan en çok kendi kalbine sığınır.

Hüzünlü gönlüm,
sen hâlâ atıyorsan
demek ki bütün kırgınlıklarına rağmen
hâlâ bir umut saklıyorsun.