1
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
52
Okunma
Kalp dediğin
bir avuç et değil yalnız;
biraz anne sesi,
biraz çocukluk,
biraz da dönmeyenlerin bıraktığı sessizliktir.
İnsan en çok
sevdiği yerde yaralanır,
en çok sustuğu yerde büyür.
Sonra biri gelir,
hiçbir şeyi düzeltmeden
yalnızca elini tutar.
İşte o zaman anlarsın;
kalp, kırıldığı için değil,
hâlâ sevebildiği için atar.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz