Bugün canım sıkkın,
öyle büyük bir sebebi de yok belki.
Gökyüzü yerinde,
sokaktan insanlar geçiyor,
çay yine aynı çay,
şeker yine eriyor içinde.
Ama insanın bazen
kendi içine güneş doğmuyor işte.

Bugün canım sıkkın,
bir pencere açsam diyorum,
belki rüzgâr gelir de
alıp götürür içimdeki ağırlığı.
Olmuyor.
Rüzgâr perdeyi oynatıyor yalnız,
ben olduğum yerde kalıyorum.

Sonra düşünüyorum;
kaç sabah böyle başladım da
akşamına güldüm kim bilir.
Kaç kere
“artık düzelmez” dediğim hayat
ertesi gün kapımı çaldı,
elinde küçücük bir sevinçle.

İnsan tuhaf şey kardeşim,
bir sözle yıkılıyor,
bir bakışla ayağa kalkıyor.
Bazen bütün dünya dar geliyor,
bazen bir serçenin sesi
koca bir memleket kadar genişletiyor içini.

Bugün canım sıkkın, doğru.
Ama biliyorum,
bu da geçecek.

Çünkü gecenin bütün marifeti
sabahı biraz geciktirmektir.

Ve ben,
ne kadar yorulursam yorulayım,
yarının bir yerinde
beni bekleyen küçücük bir mutluluk olduğuna
hâlâ inanıyorum.

Bugün canım sıkkın.

Ama yarın?

Yarın daha gelmedi.