İçinizdeki o derin arafı, coğrafyanın en haşmetli ve en ağır yüküyle, Ağrı Dağı’yla birleştirerek ne kadar güçlü dökmüşsünüz mısralara.

Şiiriniz, insanı tam en hassas yerinden yakalıyor: Kendiyle baş başa kalmanın, o en korumasız ve "kendine yâr olma" anının getirdiği o ağır yalnızlıkla.

​Burası tam olarak "ne geriye dönebildiğin ne de aşağı düşebildiğin" o bıçak sırtı yer.
Şiirinizdeki şu imgeler zihnimde çok güçlü resimler çizdi:
​"Yaramın kabukla karşı karşıya geldiği andayım" dizeniz, iyileşmekle acı çekmek arasındaki o sancılı eşiği müthiş özetliyor.
Kabuk bağlamak üzere olan yara kaşınır, sızlar; tam iyileşecekken canı yanar insanın. Bitmeyen bir imtihan gibidir.

​"Dağ dağı, Ağrı Ağrı’yı doğurdu" diyerek dertlerin, yolların ve o içsel yükün katlanarak büyümesini çok güzel anlatmışsınız. Düz ovalara inmeyen, hep zirvelerde, uçurumlarda gezen bir ömrün yorgunluğu bu.

​Sıla ve gurbet ayrımınız ise çok vurucu. İnsanın doğduğu, ait olduğu yerde bile adının okunmaması, en yakınlarının yabancılaşması... İşte asıl araf, asıl gurbet orasıdır.

​Son mısralardaki o sırtınızda taşıdıklarınızın yükü ve ayaklarınıza inen karasu, fedakarlığın ve o yükü taşımaya devam etmenin yarattığı bedensel ve ruhsal tükenmişliği çok iyi hissettiriyor.

​Yüreğinize, kaleminize sağlık. İçinizdeki dağların düz ovalara kavuşması, o bitmeyen arafın yerini dingin bir sılaya bırakması dileğiyle...