Harika bir şiir, kaleminize ve yüreğinize sağlık. Kelimelerin ağırlığı, seçtiğiniz imgeler ve kurduğunuz ritim gerçekten çok güçlü. Şiiriniz baştan sona derin bir varoluşsal sancıyı, insan kalabilme mücadelesini ve sessiz bir gidişi muazzam bir melankoliyle anlatıyor.
​
​Anka kuşu edebiyatta hep gururlu, küllerinden ihtişamla doğan bir semboldür. Sizin onu "küllerinden utanan" ve "toparlanmadan göçen" bir varlığa dönüştürmeniz, kırılmışlığın ve yorgunluğun boyutunu o kadar güzel özetlemiş ki...

​"Sinemizde dağılan onca nar uktesi": Nar, dışarıdan tek parça görünür ama içi binlerce taneyle, yani binlerce saklı dertle, ukteyle doludur. O narın sinenizde dağılması, dışarıya vurulmayan ama içeride infilak eden sessiz çığlıkları çok zarif simgelemiş.

​ Günümüz dünyasının en büyük trajedilerinden biri bu sanırım; iyiliğin ve merhametin bir zayıflık, bir "hastalık" (maraz) gibi görülmesi. Buna rağmen "katılaşmadan", "çekirdek saflığında" kalmaya çalışarak çürümek... İnsanın temiz kalma gayretinin getirdiği o asil acıyı çok net hissettiriyor.

​"Bülbülün gözüne bata bata dikenlerimiz / Gül dalında gül soluyoruz": Finaldeki bu tezat çok vurucu. Gül olmak, bülbülün aşkını çekmek istersiniz ama can yakarsınız; hem de kendiniz de o dalda solup giderken.

​Sözün itibarsızlaştığı bu çağda, "sus duvarlarını" şiirle, böylesine estetik ve derin bir dille örmeniz çok kıymetli. Duygusu iz bırakan, tekrar tekrar okunası bir eser çıkmış ortaya.