Başka bir ömür istemem belki.
Aynı ömrün içinde
Sana rastlayan kısmı yeter.

Bir fincanın kenarında unutulan sıcaklık,
Bir kitabın arasından düşen kurumuş yaprak,
Eve dönerken yüzünü okşayan
İnce bir akşam...

İnsan sevdiğine bazen isim olmaz.
Bazen sadece
Eksikliğini tamamlayan
Küçük bir şey olur.

Ben de öyle kalayım;
Kimse fark etmesin.
Yeter ki,
İçinden geçen huzurun
Bir parçası olayım.

Bir gün dalgınca
Çayını pencerenin önünde içerken,
Sebebini bilmediğin bir gülümseme düşsün yüzüne.
Ben orada olayım.

Saçlarını toplarken aynanın karşısında,
Omzundan usulca geçen sessizlikte...
Kimsenin görmediği,
Senin de adını koyamadığın
O küçük ferahlıkta.

Ne bir anı olayım senden geriye kalan,
Ne de unutamadığın bir cümle.
Daha sade bir yerde durayım;
Günün tam ortasında
İçine ansızın düşen
İyilik gibi.

Bir ömür denince
Herkes uzun yılları anlıyor.
Ben ise,
Senin gözlerinin
Bir anlığına dinlendiği
O küçücük vakti.