Merhamet edip güldüğün zamanlarda yaşadım çocukluğumun en güzel çağlarını.
Ardından uzun uzun bakıp söyleyemediklerimle kalakaldım hep.
Bir kuş yalnızlığına büründüm o zamanlarda.
Yüreğim çıkıpta yerinden, yüreğine konmaya çalışıp düşerdi hep.
Ellerine dokunan bir gül yaprağını tutup, göğsümde kuruttum.
Kuru bir yaprak ne kadar yeşertirse insanın içini, onca yeşerdim.
Ay’a tutuldum, güneşi görmedi yüzüm.
Ve görmedi gözüm, yüzünden başka yüzü.
Razı olsa gönlün gönlüme bir bayram sabahı.
O sabaha bir çocuk gibi uyansam, giyinse kalbim bayramlıklarını.
Ve kucaklasa alemi, öpse göğü.
Varlığına şükrettiğim her sabah,
Bir güle selam verdim.
Bir karanfille arkadaş oldum.
Bir kuşa merhaba dedim.
Eskimiş ve unutulmuş bir şiiri yoldaş eyledim kendime.
Adın geçmiyordu ama şöyle diyordu şair ;
"Bir nefeslik can kalsaydı sana üflerdim canımdan."
Sen bildim, sevdim.

Volkan İnal