Beni sev,
Bir bahar sabahı kuşları selamlarız.
Camın soğuğuna dayayıp alnımızı,
Sokağın henüz uyanmamış o dilsiz, o uykulu yüzüne bakarız.

Çaydanlık mutfakta kendi kendine mırıldanır,
Biz, bir ekmeği böler gibi sessizce paylaşırız sabahı.

Gökyüzü öyle alabildiğine mavi değildir henüz;
Bilirsin, bahar biraz da gri bulutların arkasında saklanan o sabırlı bekleyiştir.

Bir kiremidin çatlağında biriken yağmur suyuna,
Sokağın köşesindeki o eski bakkalın kepenk sesine karışır selamımız.
Çünkü yaşamak, en çok da bu küçük, bu gürültüsüz anların toplamıdır.

​Beni sev..
Ama öyle büyük laflarla, süslü uçurumlardan dökülen kelimelerle değil.
Bir bardağı masanın tam kenarına bırakırken duyulan o küçük endişeyle sev;
Kırılmasın diye gösterdiğin o sessiz dikkatle.

Beni sev..
Çünkü insan, en çok sevildiği yere benzer.