Zerre kadar cevheri yokken sedef sanır kendini Aslı toprak olan, taht-ı süleyman sanır kendini. Ne irfan bağından gül dermiş, ne bir marifet bilir, Kargadır aslı lakin, bağın bülbülü sanır kendini.

Fırat sevkari
Asaletsiz

Yaralı bir kuştur adı sevda
Uçar zemheri ayının ortasında
Aslı topraktır konacak toprağa
Es sevda kuşum özenme karga olana


​Hırka-i atlas giyse de eşek, yine merkeptir özü Taç takınsa kel kafa, şah-ı cihan sanır kendini Kemik bulan köpektir ki sahibine hırlar durur Bir damla haram suyla hikmet deryası sanır kendini.

Fırat sevkari
Asaletsiz

Son nefeste Rabbinin adını an gözlerini kapama vicdanına böyle yaparsan hikmet deryasında yüzer haram sudan arınırsın



​Asalet dediğin mal mülk ile tartılan yük değildir Ruhu çıplak olanlar, urba ile sultan sanır kendini.

Fırat sevkari
Asaletsiz

Ruh beden ve duygu elbisesidir
Ruhsuz insan ise çıplak bir cesettir
Bazı insanlar sızılara şifa verir
Bazılarıda saçlarına aklar yerleştırir




Ey bî-asl! Sarayın altın olsa da kabrin daralır Fani gölgesine bakıp da kendini cihan sanır kendini.

Fırat sevkari
Asaletsiz

Dünyada saraylar yıkılır ahirette inşa edilen saraylar ise kalıcı ve bakidir öyle ise ey nefsim yolları dünya sevdası ile yürüme fanisin fani olanı isteme ahiret sarayları inşa ederek kabrini genişlet