0
Yorum
3
Beğeni
0,0
Puan
69
Okunma
Zaman, köhne bir ayna; kırılır her an içimizde,
Biz, iki ayrı gölgeydik aynı güneşin önünde.
Şimdi kadehler dolsun tek bir dertle, aynı zehirle,
Korkarım ki ey canın, varoluş ayrılmasın bittiğinde.
Pervane mumun kalbine yürür, sormaz sonunu,
Birlikte yanmayan ruh, bulamaz ebedi yolunu.
Aynı cehennem saracaksa eğer bu fanî teni,
Cennet kalsın ellerin olsun, kırma bu garip Fırat’ını.
Dönüyor devran, bir hayal perdesi ardında gizli,
Ne baştaki sarhoşluk baki, ne o yarin emsalsiz yüzü.
Hakikat, iki damlanın aynı denizde kaybolmasıdır;
Ey dildâr, bir olalım ki rüzgar silemesin izimizi.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
