Sanki yollar tükenmez, adımlar hep yerinde
Bir sızı kök salmıştır ruhun en derininde
Kime baksan bir gölge, neyi tutsan elinde kalır,
İnsan bu yalnızlığı her gün yeniden tanır

​Aynalar da yabancı, bakan gözler senin değil
İçindeki fırtınaya artık usulca eğil
Ne bir el uzanır dostça, ne bir ses bölür yası
Alnına yazılmıştır bu karanlık yazısı

​Unutulmuş bir tadın rüzgarı eser bazen
Bir hatıra canlanır tam göğsünden sızlarken
Sonra yine o sessizlik, yine o çelik duvar,
Anlarsın ki dünyada sadece yokluğu var

​Yine de dizlerin titrer, düşersin de kalkarsın
Kendi külün içinde gizli gizli yanarsın
Ne sabahı istersin artık, ne geceden kaçarsın,
Bu dilsiz karanlıkta kendi yolunu açarsın

​Bilirsin ki bu sızı, gidenin son emaneti
Ruhuna kazınmıştır aşkın o ağır diyeti
Işık sönmüş olsa da, yürüyeceksin mecburen
Geriye sadece ayak sesindir bu şehirden işitilen...

​Sokaklar dilsiz kalır, lambalar bir bir söner
Yaralı bir kuş gibi zaman kalbine döner
Ne bir sitem yükselir, ne bir hesap sorulur
Yorulan adımların kendi sesinde durur.

​Her durak bir ayrılık, her köşe başı veda
Yankılanır içindeki o yarım kalmış neda
Gölgenden başka kimse eşlik etmez bu yola
Yalnızlık hırkasını sararsın kollarına

​Ama teslim olmak yok, bu yenilgi değildir
Karanlığın içinden sızan sırlar derindir
Sen o yangından kalan en mukaddes izsin
Bu sessiz çığlığınla sen her şeyden azizsin.

​Varsın işitilmesin o yorgun ayak sesin
Sen zaten bu şehrin çok ötesindesin
Bırak dünya dönsün kendi bildiği gibi
Taşıyacaksın gururla o en derin galibiyeti


​Şimdi adımların hafif, yükün dünden daha ağır
Dünya sana kapalı, gökyüzü sessiz ve sağır
Varsın geçmesin kimse o yıkık köprülerden
Sen çoktan vazgeçtin o vefasız sevgilerden.

​Gözlerinde birikmiş o son yağmur da dindi
İçindeki fırtına usulca yere indi
Yenilmek değil bu, bir kabulleniş belki de
Kendi enkazını seyretmek derin bir sükunette.

​Bir sabah uyanırsın, ne acı kalır ne sızı
Silinir alnından o karanlığın karası
Yürüdüğün yollar sana bir ayna olur sonunda
Kendi küllerini bulursun ömrün tam yolunda.

​Artık ne gideni beklersin, ne bir umut ararsın
Sen bu dilsiz şehirde tek başına bir deryasın
Işık sönmüş olsa da göğsünde parlayan bir kor var
Anlarsın ki bu dünyada, insan ancak kendiyle var...

YEŞİLIRMAK