Eksilmenin Lisanı

Bir gün daha eksildi içimden,
Takvimler yalnız tarihi değiştirdi.
Ben aynı yarım cümlenin içinde,
Kendimden geriye kalan yerde kaldım.

Kim bilir kaç kez
Kendime ulaşmaya çalıştım.
Her defasında
Kelimeler benden önce yoruldu.
İnsan bazen,
Bir acıyı yaşamaz.

Acı, insanın içinde
Yavaş yavaş yaşamaya başlar.
Ne aynalar tanır artık yüzümü,
Ne de geçtiğim yollar adımı bilir.

Sanki ben,
Çoktan çıkmışım kendimden de
Adımlarım yürümeye devam etmiş.
Bir umut vardı,
Adını anınca çoğalan.

Şimdi onu hatırlamak bile
Yokluğunu yeniden büyütüyor.
Susmayı öğrendim.
Çünkü bazı cümleler
Söylenince hafiflemez.

İnsan,
Kapanmayan yerlerinden yaş alır.
Gece değil yoran,
Sabaha uyanmak bazen.
Çünkü her yeni gün,
Dünden kalan kırıkları
Biraz daha görünür kılıyor.

Ve insan,
Bir ömrü yaşarken değil,
Yavaş yavaş eksilirken anlıyor
Zamanın nasıl ağırlaştığını.

Belki bu bir veda değil,
Belki yeni bir acıya merhaba.
Belki ölmek bu kadar kötü değil;
Çünkü her nefes biraz daha eksilmek,
Belki yaşamın tek lisanı ölümdür.