​GÖNÜL GÖZÜNÜN SULTANI:ÂŞIK VEYSEL’E

​Gözün kapandı da gönlün uyandı,
Gündüz gece yola düşensin Veysel.
Sazının telleri vecde boyandı,
Gönül kapısını deşensin Veysel.


​"Sadık yârim" dedin, bastın bağrına,
Can verdin toprağın yeşil çağrına.
Hiç sitem etmedin ömrün kahrına,
Dert ile yoğrulup pişensin Veysel.

​Dünyayı seyrettin dertli gözünle,
İlmek ilmek sabrı ördün sözünle.
"Dostlar hatırlasın" diyen özünle,
Karanlık dünyanda ışısın Veysel.

​Ne rütbe peşinde koştun ne şanın,
"İnsan" dedin, her an canı cananın.
Aynı vardan var olmuşuz" beyanın,
Ayrılık bahrini aşansın Veysel.

​Gizli dertlerini saza anlatıp,
Gözyaşını gizli gizli damlatıp.
Hakikat sırrını dile damlatıp,
Aşkın deryasına düşensin Veysel.

​Veysel gitti, lakin kaldı avazı,
Toprak sarmalasa susmaz o sazı.
Hâlâ inletiyorsun kışı, yazı,
Gönül mülküne taht kuransın Veysel.
Yazan Şair:Zihni DERİN