Cok yalnızım
Yaşamak zorunda bırakılmış gibi uyanıyorum,
en çok da senden kalan hatıralar
sessizce siliniyor içimden,
sanki hatıran kendi kendini terk ediyor içimde,
Bazen insan yalnız büyür,

ruhum, kimsenin okumadığı bir mevsimde yaş alır;
bazen beden değil, umut yorulur önce,
kemiklerden önce kalp çöker içe doğru.
Bazen insan

yalnızca bir annenin duasında nefes alır,
adı anılmasa da yaşar biraz daha,
bir sessizin sıcaklığına tutunur karanlıkta.
Ve bazen

yeryüzü ağır gelir omuzlara,
taşınmaz olur günler,
insan kendi varlığına sığamaz.
En çok da umudum kaybolurken sende,


Ben burada
varla yok arası bir yerde,
ellerimi saklayarak yaşıyorum hâlâ
sana uzanamasın diye değil,
boşluğunu kimse görmesin diye…

Çünkü anladım artık,
insan en çok ölürken değil,
unutulurken tükeniyor.
Ve ben

yavaş yavaş senden değil
kendimden siliniyorum.
Artık adımı çağıran hiçbir ses yok;
bir gün tamamen kaybolduğumda

kimse fark etmeyecek…
belki de
çoktan gitmiş olacağım
yaşarken.