​Bu şehrin en kuytu, en kör köşelerini mesken tuttum;
Bana seni sormasınlar, yüzün gözüme görünmesin diye.
Her sokak lambasının altında bir "hoşça kal" büyüttüm,
Ve her karanlık sokakta bir veda besledim hediye.
​Rastlaşmayalım diye, adını bir sır gibi sakladım,
En ağır sözlerini yüreğimin paslı zincirine vurdum.
Ölmeyi çok denedim, ama hayatta kalmayı başardım,
Senin o hiç bir halta benzemez sevdanla savruldum.
​Hani derler ya zehir bile şifa olabilir bazen;
Senin zehrin, ruhumu bile azat etmeyi başaramadı.
Kırık dökük bir yoldayım, yönümü bulamıyorum hem,
Hangi yöne gitsem, karşımdaki hep o duvar kaldı.
​İçimde bir nisan boşluğu, apansız bir soğuk,
Bilmiyorum, neden bu kadar üşüyorum hâlâ?
Bir ateşin közüne üflesem de, hep ayazda kaldım,
Bu sevda masalı, sanki hiç yaşanmamış gibi, belâ.
​Aklımın kuytu köşelerinde senin ayak izlerin,
Her adımda bir hüzün, her bakışta bir hicran var.
Karanlık şehirlerde kendimi arıyorum her gece,
Hüzün benim yoldaşım, keder ise sadık bir yar.
​Geceleri rüyalarımda senin yüzünü görüyorum;
Sabahları uyandığımda, gözyaşlarım sel oluyor.
Bir türlü senden kopamıyorum, seni unutamıyorum;
Her gün biraz daha eriyor, yok oluyorum.
​Ruhumun derinliklerinde bir yara kanıyor,
Saramıyorum, iyileştiremiyorum bir türlü.
Bir ateşin içinde yanıyorum, kül oluyorum;
Her gün biraz daha yok oluyorum, bitiyorum.
​Ve son olarak, sana bir mesajım var:
Lütfen, beni bir daha rahatsız etme,
Çünkü seni unutmaya çalışıyorum,
Ve bu yolda ilerliyorum...