Hasatt Mevsimi

​Dudak payını peşin isterim dedim ya,
Sükûtumu bozup da geliyorum.
Şems’in kalbine düşen o ilk kor gibi,
Yandıkça hamlığımı fırlatıp atıyorum.
"Hamdım, piştim, yandım" diyen pirin izinde,
Aşkın yalın ayak patikalarında yürüyorum.
Mesafeleri yok sayarak geliyorum,
Mekânı da zamanı da sende eriterek...

​Gözlerin ki iki cihanın birleştiği o berzah,
Bana "Korkma!" diyen bir derviş selamı.
Hani kalbin benim cennetimdi,
Hani cehennem sönüp giderdi o yangının içinde?
Kırk kuralın kırkını da çiğneyip geçtim,
"Aşkın hiçbir kuralı yoktur" diyen Şems’e hak vererek.
Ben senin gönül dergâhına,
Bütün yüklerimden soyunup da geliyorum

​Gönlün sevgimizin harman yeri,
Savruluyor buğday taneleri gibi hüzün ve neşe.
Mevlânâ fısıldıyor ötelerden:
"Aşk sayesindedir ki acılar tatlılaşır, bakırlar altın olur."
İşte ben de bendeki o bakır teni,
Senin altın niyetine taşan sevdana fırlatıyorum.
Gönül harmanında rüzgâr sert eser, bilirim,
Savurur samanı, ayırır hakikati sahteden.
Ben o rüzgâra göğsümü açarak geliyorum.

​Ne uzaklık bir engeldir aşka, ne de yakınlık,
Gönül gözü görendir, gerisi sadece kör karanlık.
Şems’in Tebriz’den Konya’ya vurduğu o gizemli yol gibi,
Ben de ruhumun pusulasını sana çeviriyorum.
"Nereye gidersen git," diyordun ya hani,
"Gittiğin yer benim içimdir."
İçine, en derinine, o gizli mabedine sızıyorum

​Bende hasat etmeye geliyorum...
Ektiğimiz o sabır tohumlarını,
Gözyaşıyla suladığımız o hasret fidanlarını.
"Aşk, sandığın kadar değil, yandığın kadardır," diyen Tebrizli gibi,
Yana yana, külümü rüzgârına savurarak geliyorum.
Ne varsa geçmişe dair, ne varsa dünden kalan,
Hepsini harman yerinde ateşe veriyorum.

​Şimdi vakit, o mukaddes hasat vaktidir.
Gönlündeki cennetin kapılarını sonuna kadar aç,
Çünkü kapıda duran yabancı değil, senin bir yarındır.
Dudak payını peşin aldım say o ilk bakışında,
Şimdi geriye kalan sadece susmak ve erimektir.
Gönlün harman yeri, kalbin cennetim,
Söz bitti, Şems sustu, Mevlânâ döndü...
Ben sana, hasat mevsiminde sonsuz olmaya geliyorum.