Benim çocukluğumda,
Gonçlu lastik çizmeler giyerdi,
Tüm çocuklar.
Sel sularında oynarken,
Gıcır gıcır öterdi,
Çizmelerimiz…
Akşam olduğu zaman,
“ Ayağımın altı Pıtırak,
Herkes evine oturak”
Tekerlemesiyle,
Ayrılırdık oyunlarımızdan…

Geceleri,
Körebe oynardık,
Kör gecelere,
Renk katardık.
Tüm kara geceler
Mavilere boyanırdı.
Mavişlenirdi…
O çocuk oyunlarımızda…


Tahtadan atlar yapardık,
Mısır sapından şakşaklar.
Bezden bebekleri olurdu,
Kızlarımızın…
Mısır püskülünden,
Bebeklerine saçlar yaparlardı.
Sarı, kahverengi tel tel…
Salıncaklar kurardık.
Pelit ağaçlarına…
Uzun geceler kısalıverir,
Yetmezdi…
Oyuna doymadan uyurduk.

Kardeş oynardı tüm çocuklar,
Kavga nedir bilmezdik.
Kanarsa bir yeri arkadaşımızın,
Kanayan yerleri birleştirir,
Kan kardeş olurduk kanımca…
Siyahlar henüz girmemişti,
Oyunlarımıza…..


Kavgacıları,
Bir de mızıkçıları…
Almazdık oyunlarımıza.
Kızlar,
Dünyamızdı bizim.
Çemberlerimiz,
Hep bir ağızdan öterdi.
Şıkırdardı asfalt yolda..
Demirler,
Serin yaz akşam üstlerinde,
Bekilli de aşşa mahalle de…



Mayıs 1986