​Bitiremedin kalbime açtığım savaşı,
Ne sığınacak bir göğüs bıraktın ne merhem; dinmiyor sızısı.
Yalınayak bir umudun, çaresizlikle o amansız kavgası bu;
Gözlerin avuçlarında hayat vaat ederken,
Sözlerin; ilmekle boyun arası...

​Anlamadın kutsal sevginin dilini, çözemedim o kör manayı,
İçimdeki kelebekler intihar süsüyle sana uçarken;
Bağrımda amansız bir sancı, göğsümde iki ayrı cehennem...
Ruhum "sev beni" diye göğe haykırırken, yere çakılan bir can misali,
Uçmak ile düşmek arası...

​Öldürdüğü fâninin başında hıçkıran Azrail gibisin,
Lütfunun kahrına bürünmüş, o tezatlar halisin.
Biliyor musun,
Yerimde olsan sen bile seni sevmezsin
Gölgen arkasını dönüp bana "gel" derken,
Bedenin; gitmekle kalmak arası...

​Zamanı durdurdun o karanlık gecede, her şeyi susturdun,
Ben sende bahar beklerken, beni soğuk bir kışta unuttun.
Yavaş yavaş çekilirken içimden sana ait ne varsa,
Şimdi bu darmadağın yorgun ömrüm;
Büyük bir göçle, sonsuz bir sürgün arası...

​Kuruldu nihayet odamın tavanına o gaddar can pazarı,
Ha koptu ha kopacakk şah damarımın son bağı.
Ben sende asırlık bir bahar açmayı beklerken,
Şimdi bu darmadağın enkazla içim;
Sana sarılmakla feryat arası...

​Dokunsan parça pinçik olacak o dilsiz sol yanım,
Öyle bir yangın ki bıraktığın; ne tamım ne yarım.
Gözlerin hâlâ sığınılacak tek mabet gibi dururken,
Beni öyle bir arafta, öyle bir kıyımda bıraktın ki sevgili;
Varlığın cehennem, yokluğun ölüm arası...

​Sana ne sitemim var artık, ne de affedecek tek bir günüm;
Hem dualarımdasın, hem ahımda...
Hak etmedin bu sevgiyi biliyorum, ama yokluğun fıtratımı hiçe sayan zülüm
Kendi kuyumda beslediğim o en tatlı zehirsin sen;
Şifa ile tükenmek arası...

Dokunduğun her yeri kurutan, bastığın toprağa can veren bir sızı...
Seni söküp atmak; kendi tenimi yüzmek,
Göğsümde saklamak; koynumda hançerle uyumak.
Yüzüne baksam kıyamet, arkamı dönsem ömür kuruyacak...
Şimdi içimdeki o son nefes;
Adını sayıklamakla, senden nefret etmek arası...