Müebbet Misafir

Gece yarısı, sağanak bir yağmur başladı şehirde,
Sırılsıklam bir yalnızlıkla çaldım o köşkün kapısını.
Ne gidecek bir yolum kalmıştı geçmişten yana,
Ne de geleceğe uzanan bir tek umut kırıntısı.
Yabancı bir el uzandı karanlığın içinden,
"Buyur" dedi, "Tanrı misafirisin, geç içeri."
Bilmiyordum o eşikten adımımı attığım an,
Gözlerinde müebbet kalacağımı, o günden beri.

​Ben hayatı sokakların sert yüzünde öğrenmiş adamdım,
Ceketimin ceplerinde kırık hayaller, yüreğimde nasır.
Sonsuz bir kışın ortasında üşürken kimsesizliğim,
Gözlerinin sıcaklığıyla eridi kalbimdeki o asır.
Sormadın kimsin diye, sormadın nerden gelirsin;
Sadece bir tas çorba gibi sundun bana merhametini.
Ben o gece senin yüzünde gördüm ilk defa,
Dünyanın en güzel, en masum ibadetini.

​Bir zenginlik vardı oturduğun o şatafatlı tahtta,
Bense upuzun bir fukaralığın tam ortasındaydım.
Sınırlardı bizi ayıran, aşılmaz duvarlar, kurallar…
Ama senin yanında, kendimi ilk kez göklerde saydım.

Gözlerin diyorum… O ürkek, o çilekeş, o derin bakışın,
Beni dünyadaki tüm hırslardan, tüm kavgalardan arındırdı.
Seni sevmek, bir adamın kendine gelebileceği,
En muazzam, en temiz, en hakiki sınırdı.

​Sonra kader girdi araya, o bildik Yeşilçam masalı gibi,
Sırlar duvar oldu aramıza, fedakarlıklar birer pranga.
Sen benim için sustun, bense senin mutluluğun adına
Kendi ciğerimi feda ettim o bitmek bilmeyen yangında.
Aşk, sahip olmak değilmiş, bunu seninle öğrendim;
Aşk, gerekirse onun saadeti için arkana bakmadan gitmekmiş.
Kendi ellerinle kalbine gömüp o devasa sevdayı,
Gözünün yaşıyla, uzaktan bir ömür boyu sevebilmekmiş.

​Şimdi hangi kapıyı çalsam yabancıyım bu koca dünyada,
Çünkü benim ruhum, o yağmurlu gecede, senin evinde kaldı.
Seni bir Tanrı misafiri gibi kabul eden bu deli yürek,
Şimdi kendi yurdunda, isimsiz bir sürgünün kucağında kaldı.
Varsın araya yollar girsin, varsın sınıflar ayırsın bizi,
Varsın o köşkün ışıkları benim karanlığıma hiç sızmasın.
Ben seni bu fani dünyada bir kere sevdim ya,
Varsın kader bizim hikayemizi kavuşanların defterine yazmasın.

​Sen benim kabul olmuş en güzel duamsın,
Gittiğim her yolda, sığındığım her kuytuda.
Adını anmadan seviyorum seni, sessizce, erkekçe…
Bir misafir gibi gelip, kalbimin başköşesine kurulan o eşsiz rüyada.