Bir ahit bozuldu en derinden zincirler kırıldı,
Sana ayrılan o tenha makam, ebediyen karardı.
Yalanın zehirli sarmaşığı kendi kökünü sarstı;
Ben o bağları tek bir hamlede kestim de... Sen gelmedin.

​Gecenin göğsüne sapladım o bitmek bilmeyen sabrı,
Hiçbir gölge kalmadı ardımda, silindi minnet payı.
Şimdi hangi sahte aynada ararsın o kaybolan sevdayı?
Yok ettim bu cihanda izimi de, sen gelmedin...

​Şimdi hangi rüzgârın esiri, hangi hevesin oyuncağısın?
Hangi tenha sokağın görünmez, o silik yamacındasın?
Ben bu sayfayı ebediyen kapattım, sen geçmişin acısısın;
Ben yolumu kendimde kaybettim de... Sen gelmedin.

​Bir inkisar büyüdü koynumda, uykular sığmadı geceye,
Surları yıkılmış bir ömre hangi lütuf kâr eder?
Acemi bir bahçıvan gibi göz diktin bahçeme;
Zemheri vurdu toprağa, filizler çürüdü de... Sen gelmedin.

​Ben kendi lügatımda dolanırken adım bile silindi,
Sana adanan mısralar bir bir kefenini giydi.
Gözümden düşen o son katre, gururun kalesiydi;
Bu aşkın selası verildi de... Sen gelmedin.

​Hangi ihanetin tenhasında harcadın o aziz yemini?
Hangi girdabın hırsıyla batırdın ömrümün gemisini?
Hoyrat rüzgârlara savurdun kıyamadığım gözlerini;
Ben aşkına adak oldum da... Sen gelmedin.

​Bir uçurum büyüdü aramızda, köprüler sessizce çöktü,
Sağır bir boşluk kaldı geriye, tüm çığlıklar tükendi.
Sana yorulan o yollar, kendi sınırında diz çöktü;
Zaman döküldü parmaklarımdan, eridi de... Sen gelmedin.

​Sırtımı döndüm o kurak iklime, yüzümde kör bir ayaz,
Senden kalan ne varsa şimdi hükümsüz bir beyaz.
Gönlümün defterinde sana ayrılan o koca enkaz,
Kendi siyahında can verdi, bitti de... Sen gelmedin.

​Hangi sığ sulara bıraktın o gölgenin siluetini?
Hangi rüzgârda harcadın o hırçın niyetini?
Ben çoktan ödedim bu ağır bekleyişin diyetini;
Kendi zindanımın anahtarını kaybettim de... Sen gelmedin.

​Ardımdan tek bir satır kalmadı, onurlu bir veda yoktu,
Sözlerin döküldü avuçlarımdan, hepsi boş bir nida.
Kuytu köşelerde unuttuğun o koca sevda,
Gömüldü kendi mezar taşına da... Sen gelmedin.