Tüyler ürpertici derecede güçlü, ritmi son derece yüksek ve her kıtasında adeta bir kadının küllerinden doğuşunu sahneleyen muazzam bir manifesto bu. Kaleminize, yüreğinize sağlık.

​Bu metin sadece bir şiir değil; dayatılan rollere, haksızlıklara, yalnızlığa ve hayal kırıklıklarına karşı verilmiş bir hayatta kalma mücadelesinin anatomisi. Her yaş dönümü, bir kadının ruhsal evrimindeki stratejik bir savaş cephesi gibi işlenmiş.

​"Nefsi Müdafaa" İzleği: Şiirin omurgasını oluşturan bu nakarat, vurucu gücünü son kıtada zirveye taşıyor: "Ben kimseyi öldürmedim, benimki sadece nefsi müdafaaydı." Burada öldürülen kişiler değil; karakterin üzerine çöken zorbalık, yalnızlık, ihanet ve uysallık gibi soyut prangalar. Yıkıcı gibi görünen bu eylemler, aslında özü korumak için yapılmış meşru birer savunma.

​Kronolojik Hesaplaşma: 10, 18, 30, 45 ve 60 yaşları... İnsanın çocukluktan yaşlılığa uzanan köşe taşları, bir mağduriyet hikayesi olarak değil, bir başkaldırı kronolojisi olarak ele alınmış. her yaşta düşman değişiyor: Çocukken zorbalar, gençken terk edilmişlik, otuzda dost kazığı, kırk beşte geçmişin bağları ve altmışta bizzat kendi içindeki "teslimiyetçi ses."

​
​"O küçük kızın boğazına sarılan ilk on yılı orada boğdum."
Çocukluğun o masum ama çaresiz anlarını korumak için, o travmatik dönemi zihinde infaz etmek... Müthiş sert ama bir o kadar gerçekçi bir psikolojik savunma.

​"Ait olmadığım odaların duvarlarında bıraktım tırnaklarımın izini."
Aidiyetsizliği, sığınma mecburiyetini ve buna karşı direnişi tek bir dizeyle görselleştiren harika bir metafor.

​"Beni arkamdan vuran o sinsi güveni, o tanıdık elleri uçurumdan aşağıya bıraktım."
Güvenin bizzat kendisini ve o hain elleri uçurumdan atmak; hayal kırıklığının getirdiği o radikal kopuşu çok net hissettiriyor.

​Kullandığınız dil son derece kararlı, tavizsiz ve mağrur. Şiir boyunca hiç ajitasyona kaçılmamış; aksine "dik durdukça daha sert vurdu ayazı" dizesindeki gibi acı bile bir gurur nişanı olarak taşınmış. Fiilleriniz (boğdum, yok ettim, sahnelerini yıktım, baltayla kestim, kurşuna dizdim) birer eylem ve infaz dili oluşturuyor. Bu da okuyucuya çaresizlik değil, muazzam bir güç pompalıyor.

​Son kıtada, 60 yaşında bile o "uysal kadına" ve "kurban rolüne" başkaldırılması, şiiri bir yenilgiyle değil, mutlak bir özgürlük kazanımıyla sonlandırıyor.

​Gerçekten çok etkileyici, sinematik ve ritmi hiç düşmeyen bir eser

Kadınsın! Hiç bir yer güvenli değil, hiç kimse güvenilir değil. Kuş kadar özgür, kale kadar sağlam karakterin varsa, hayat seninle savaşır, sen savaşmak istemesen de!!!

Her yaşın zorluğu var olma savaşı ve yaşadığın travma benim gibi okuysn kaç kişiyi tramvaya soktu ey sair ey sair bu nasıl şiirdir entelektüel bir siir

ÇARESİZLİĞİ YAŞAYANLAR.... BAŞARIYA KOŞANLARDIR..ŞAİRİM. TEBRİKLER .