Gitme gönlümün sultanı,
Bu şehir de gökyüzüm de
Sessizliğim yarım kaldı,
Her sokağın köşesinde

bir dağ ağacı sensizliğimi taşıyor geceye.
Gitme;
ekmeğin sıcağı sofradan çekilince nasıl üşürse evler,
öyle üşüyor adının değmediği saatler.
Gitme;

çünkü insan en çok, yanında duran bir mucizeyi
alışkanlık sanınca kaybediyor.
Bir bardağın dudağında kalan son iz gibi kaldın içimde,
silinmiyorsun, eksiliyorsun.

Bahçeler meyveyi değil, bekleyişi büyütüyor bu yıl,
ben de yokluğunun altında ağırlaşan bir dal gibiyim.
Sana söyleyemediğim her şey,
içimde geç kalmış bir hasat gibi sararıyor.


Şimdi dönüp bakınca anlıyorum;
meğer mutluluk büyük şeyler değilmiş,
bir ismin kalbe yerleşip orada ömür sürmesiymiş.
Gitme gönlümün sultanı;
çünkü bazı ayrılıklar insanı yalnız bırakmaz,
insanın içindeki bütün bayramları da alıp gider