Korkuyorum Bir Gün Gitmenden

Ölünce korkuyorum,
bakışlarını unutmaktan.
Bir gün hafızam bile benden giderse,
senden bana kalan ne kalır, bilmiyorum.
Adını kaç kere içimden geçirirsem
yüzün biraz daha bende kalır,
onu da bilmiyorum.

Yüreğime değen her yağmur tanesi,
seni biraz daha benden alır mı,
yoksa sessizce
adını içime daha derin mi işler…
Bazen bir damla düşüyor,
ve ben sadece gökyüzüne değil,
sana bakmış gibi oluyorum.

Korkuyorum…
Ölmekten değil aslında.
Toprağın soğuğundan,
karanlıktan, yalnızlıktan da değil.
Ben en çok
bir gün seni hatırlayamamaktan korkuyorum.

Sesin mesela…,
Bir sabah uyanıp
nasıl güldüğünü çıkaramazsam aklımdan,
ismin dudaklarımda kalıp
yüzün gözlerimde eksik kalırsa,
işte o gün gerçekten ölürüm.

Çünkü insan,
bir kere sevdi mi gerçekten,
ölüm bedeni alıyor belki…
ama asıl korku,
kalbin taşıdığı birini
zamana yenik vermek oluyor.

Ve ben hâlâ
her yağmurda
her sessizlikte,
her gece başımı yastığa koyduğumda
aynı şeyi fısıldıyorum:

olur da önce gidersem…
ne olur
bakışların bende kalsın.

Bir gün adın düşerse
yorgunlaşmış hafızamın en kuytu yerinden,
bil ki seni unutmuş olmamdan değil…
seni kalbime fazla yakın tutmuş olmamdandır.

Ve gözlerim son kez kapanırken
dudaklarımda yine sen olacaksın.
Ben toprağa değil, sana kavuşur gibi gideceğim…
çünkü en büyük aşklar, ölümle bile yarım kalmıyor.