1
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
89
Okunma
MEMLEKET
taş duvar var yüzüme benzeyen;
çatlaklarında sesim kalmış, sanki.
hangi sokağa dönsem: eksik bir ben;
hangi aynaya baksam yarım, sanki.
bir şehir var adını anmam içimde;
harfleri, boğazımda düğüm düğüm.
gittiğim her yer: biraz sürgün bana;
kaldığım her yer biraz ölüm.
yaş otuz beş; sayılmıyor artık.
zaman, içimden ağır ağır geçer.
ne ileri var; ne geri mümkün.
insan, en çok kendinden göçer.
bir kapı var aralığı rüzgâr;
içeri girsem, kimliğim değişir.
eşikte kalmak daha tanıdık;
adım, içimde sessizce eğilir.
bir yol var adı dönmek’le kirlenmiş;
izlerim, kendine yabancı bir toz.
ne kadar yürürsem o kadar silinirim;
memleket dediğin; biraz da kaybolduğun yerdir.
5.0
100% (1)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz