Sana Bakarken eksilmek

Sana son kez bakıyorum
Gözümden düşen her yaş
Sana diyemediğim ne varsa
Kirpiğimden tek tek ayrılır

Bazı vedalar sessiz olur
Kimse duymaz, kimse bilmez
İnsan en çok da içinde
Sarılamadığı birine yenilir

Adını anmaya kıyamam
Unutmaya da gücüm yetmez
Bir yanım vedayı öğrenememiş
Bir yanım olduğun yerde bekler

Şimdi senden geriye yalnız
İçimde adınla dolaşan sızı var
Ne geçiyor… ne eksiliyor
Zaman bile dokunamıyor bana

Ve ben her gece usulca
Sana değil, yokluğuna ağlıyorum
Çünkü bazı insanlar gider…
Ama insandan hiç gitmiyor…


Gidiyorsun… ve ben olduğum yerde eksiliyorum
Adını içimde taşıyan her şey susuyor
Ben seni kaybetmedim… kendimi sende bıraktım
Ve artık geri dönmeyen şey sensin, ben değilim


Ben içimde kendimi bırakıyorum
Adın, içimde kırılan bir cam gibi kalıyor
Ne seni geri çağırabiliyorum, ne kendimi toparlıyorum
Ve anlıyorum… en büyük veda, insanın kendineymiş