​Dalım inceydi, korkum derinde,
Her dokunuş biraz daha eğdi beni.
Göğe heveslenen bir kuştum oysa,
Kanadım kırıldı tam da güvenirken;
Yere düşüşüm sessizdi, kimse duymadı.
Sen yalan oldun...
Söylesene
Ne oldu benim hayallerime?

​Bir bahardım vakitsiz kışa dönen,
Çiçeklerim açmadan yaprak döken.
Hangi ayaz çaldı benden renklerimi?
Çekildi sularım ardına bakmadan,
Bir denizdim, şimdi içimde uçsuz bucaksız bir boşluk.
Sen yabancı oldun...
Söylesene
Ne oldu benim hayallerime?

​Bir ev kurmuştum ince düşlerden,
Bir ömürlük diye sakladığım sözlerden.
Şimdi duvarlar yerinde, sesler sükut...
Bir ağaçtım kök salmış toprağa,
En çok da gölge verdiklerim kırdı dalımı.
Sen hasat oldun...
Söylesene
Ne oldu benim hayallerime?

​Yarı yolda kuruyan bir nehir gibi sessiz,
Zamanın eşiğinde unutulmuş bir mektubum şimdi;
Mürekkebim aktı, satırlarım silindi.
Çocuk göğünde nazlı bir uçurtmaydım oysa,
İpimi kim bıraktı ansızın gökyüzünde?
Sen elimi tutmaz oldun ...
Söylesene
Ne oldu benim hayallerime?

​Daha nakaratı bitmeden susan bir türkü,
Kendi alevinde yavaş yavaş tükenen bir kandilim.
Cam kenarında unuttular beni,
Güneşe dönük yapraklarım susuz kaldı, sarardı.
Baktığım aynalarda yüzüm tam, gözlerimde bir dünya eksik.
Sen sırtını dönen oldun....
Söylesene
Ne oldu benim hayallerime?

​Ne acım geçti, ne de içimdeki sızı,
Sadece susturmayı öğrendim bazı çığlıkları.
Herkes "alışırsın" deyip geçti yanımdan;
Oysa bir ömür değil istediğim,
Bir avuç huzurdu belki de.
Sen kıyamet oldun...
Söylesene
Ne oldu benim hayallerime?

​Kırılan ben değildim yalnızca,
Yıkılan düşlerimdi sessizce.
Ve hâlâ gecenin en tenha yerinde,
Cevabını arıyorum aynı sorunun:
Ben bunca şeye dayanırken,
Sen celladım oldun...
Söylesene
Ne oldu benim hayallerime?