​
​Buradan başlıyor inkisar;
Masada açılan ilk katman, o lekesiz çocukluk zamanıdır.
Kusura bakma; çocukluğum...

Henüz dünyaya alışmamış o saf hayreti aldım da,
Gittim o hilekar panayırların, o kaskatı gövdelerin ortasına bıraktım.

O hilafsız berraklığı, o bozulmamış hülyaları,
Sırf o büyüklerin meclisinde yer kaplamak uğruna canlı canlı feda ettim.

Kendi ellerimle ziyan ettiğim o en körpe yanımı,
Seni, o hayatın ilk keskin yokuşunda unuttum

​Burada fırtına durmuş, nabız susmuş;
Şimdi o deli heyelanın , o dinmeyen gençlik hararetinin katmanındayım.
Bağışla beni; gençliğim
O kor gibi yanan kalbini, o mukaddes inancını,
Gidip idraksiz çehrelerin, o buz tutmuş iklimlerin ateşinde soğuttum.

Sırf birilerinin sahte nişanları göğsüme iğnelensin diye,
En muhteşem sabahlarını, en kör karanlıkların insafına terk ettim.

Seni koruyamadım gençliğim;
Kendi cinayetimin faili olarak, seni en amansız girdapların ortasında savunmasız bıraktım.

​Şimdi önümde duruyor zamanın o sarı, acı suyu;
Elimdeki buğulu şişeden soğuk bir yudum sızıyor boğazımdan,
İçimdeki o vaktinden önce yaşlanmış insana bakıyorum.

Sana; ihanete uğramış, bükülmüş bir kametten başka,
Huzurla nefes alan tek bir dingin gün bırakamadım.

O delice geçen mevsimlerin bütün borçlarını, bütün vebalini,
Senin o yorulmuş, o vaktinden önce yıpranmış iskeletine yükledim.

Masaya her vurduğumda bu kadehi, yankılanıyor o eski hırpalı yürüyüşüm...
Şimdi o titreyen parmaklarına, o mecali tükenmiş dizlerine,
Taşıyamayacağın kadar ağır bir kronik pişmanlık külfeti teslim ediyorum.
Sana temiz bir nefes, asude bir akşamüstü borçluyum.

​Ve artık huzuru bul ruhum

​Bitti bu kederli inceleme, dikişler söküldü...
Ey bu hırpalanmış bedeni bekleyen dilsiz toprak,
Sana teslim edecek bir enkazım kalmadı artık.

Çünkü ben katman katman soyulurken bu loş masada,
İçimdeki o asıl cevheri, o hakkı yenmiş maktulü bulup çıkardım.

Bunca hesabın, bunca sızının arasından,
Bağışlanmış kuş gibi sıyrılıyor ruhum şimdi.
Ne bir kafesin ağırlığı kaldı üzerinde, ne geçmişin o soğuk bulutu,
Tüm bağları çözüyorum, tüm dikişleri serbest bırakıyorum.

Kendimden dilediğim bu derin özürle birlikte,
Ruhumu ait olduğu o uçsuz bucaksız göğe, sonsuz özgürlüğe uğurluyorum.