​Dünyada tek gerçek, mutlak ölümdür,
Zamana kazınan ortak bölümdür.
Saraylar, tahtlar hep birer bölümdür,
Eninde sonunda varacağımız menzil ölümdür.

​Dünyalar senin olsa, heyben dolsa ne fayda?
Güneşin her gün yeniden doğsa ne fayda?
Gönül kuşun kafesten uçsa ne fayda?
Haktır ölüm; asıl vuslata varmaktır.


​Her canlının mutlak ve tek sonu,
Kapanır sonunda hayatın en uzun yolu.
Toprakla birleşir kulun sağı ve solu,
Menzile varmanın yolu, hak olan ölümdür.

​Nefes dediğin emanet, bir gün biter,
Gözündeki fer, kalbindeki sızı biter.
Dünya telaşı o kara toprakta biter,
Gerçek olan sessizlikte saklı ölümdür.

​Ne mal kalır geriye, ne şöhret ne şan,
Eriyip gider zamanla o koca devran.
Bir beyaz kefendir yanına kalan,
Ruhun özgürlüğe kavuştuğu yer ölümdür.

​Kimi korkuyla bekler, kimi hasretle,
Hesaplaşır insan kendi nefsiyle.
Vade dolunca o mutlak emirle,
Gerçeğe açılan kapı sadece ölümdür.

​Yalan dünyanın yalan süsü aldatır,
İnsanı kendi benliğinden kopartır.
Oysa her nefis bir gün tadacaktır,
Hakk’ın huzuruna giden yol ölümdür.

​Menzile varmaktır asıl niyetimiz,
Yalnızca bir duadır tüm vasiyetimiz.
Topraktan geldik, orasıdır evimiz,
Son durağımız, tek gerçeğimiz ölümdür.