Askıda kaldı hayaller…
Bir kış akşamı gibi yarım,
sobası sönmüş evlerin içinde
üşüyen çocuk gözleri kadar sessizdi umutlarım.

Bir zamanlar avuçlarımda taşıdığım düşler
şimdi rüzgârın savurduğu eski bir fotoğraf gibi
köşe başlarında sürükleniyor.
Ne dönüp bakan var,
ne de “bekle” diyen…

Annemin sesi kaldı sadece kulaklarımda,
“İnsan en çok sustuğu yerde kırılır” derdi.
Ben kırıldım…
Hem de kimsenin duymadığı bir gecede.

Sokak lambaları bile yorgundu o gece,
yağmur ince ince inerken
ceplerimde yarım kalmış dualar vardı.
Bir ekmek kadar sıcak olsun istemiştim hayat,
ama nasibime
soğuk duvarlar düştü.

Sevdiklerim bir tren gibi geçti ömrümden,
ben garlarda bekleyen eski bir valizdim sanki.
Kimse sahiplenmedi beni,
kimse “gel” demedi ardından.

Şimdi gözlerimde paslı bir akşam var,
ve içimde dinmeyen bir sızı…
Askıda kaldı hayaller,
tıpkı çocukluğum gibi;
alınmayı bekleyen
ama kimsenin uzanmadığı

SONMISRA