Öp, üşüyor dudaklarım sensiz gecelerde,
Soğuk rüzgârlar sarmış içimi, ellerim boşlukta.
Her dokunuşun, bir ateş gibi yandı tenimde,
Ama şimdi yalnızlık düşüyor üstüme, ağır ve sessiz.
Hasretin içinde kaybolmuş bir yürek,
Seninle tamamlanmak ister, başka hiçbir şey istemem.

Sensiz geçen her saniye, içimde bir çağ yangınına dönüşüyor,
Ve ben, en çok da sustuklarında yanıyorum.
Geceler uzuyor, odalar daralıyor,
Senin adınla başlıyorum her cümleye ama sonunu getiremiyorum.
Sanki nefesim eksik, sanki dünya dönmüyor sensizken,
Bir sen eksiksin, ama her şeyin yokluğu sende toplanıyor.

Öp, ne olur...
Çünkü soğuk artık sadece mevsimde değil, içimde, iliklerimde.
Bir sesin, bir nefesin bile ısıtır beni,
Ben seninle tamamım, sensiz hep yarım, hep eksik kalıyorum.
Yorgun gecelerin en sessiz yerinde,
Sadece bir tek şey diliyorum içimden: "Gel..."

Öp…
Zaman duruyor tenime değdiğinde,
Sadece senin bildiğin bir dille
Yaralarımın üzerini örten bir nefes gibi gel.

Parmakların dolaşsın saçlarımda,
Ama rastgele değil... ezberler gibi, dua eder gibi.
Gecenin en koyusunda yalnızlığımı al,
Ve kalbimin en kırık yerine bedeninle dokun.

Sana susamış bir bakışla bakıyorum,
Gözlerim bile soyunmak istiyor gözlerinin önünde.
Ruhum çoktan diz çöktü sana,
Tenimse seni bekliyor;
Tırnaklarınla, dudaklarınla,
Sevda gibi, ceza gibi, ateş gibi...

Öp…
Ama bu bir kavuşma değil,
İki yangının birbirine sarılması.
Aşk mıydı bu bilmiyorum,
Ama senin teninde
Ben her gece yeniden doğuyorum.

SONMISRA