Susma… anlat içindekileri bana,
Nasıl bu kadar vefasız oldun, nerede değiştin?
Bir zamanlar gözlerimde yuva bulan sen,
Nasıl oldu da en büyük yabancım oldun, söyle.
Anlat…
Nasıl bu kadar kolay yaktın canımı,
Hangi yalanınla susturdun vicdanını geceleri?
Ben sana inanırken gözlerimi kapatmıştım,
Sen o karanlıkta beni nasıl kaybettin?
Söyle bana…
Seviyorum derken hangi kısmın doğruydu?
Hangi gülüşün gerçekti, hangisi sahte?
Ben kalbimi sana emanet ettim,
Sen onu hangi bahaneyle kırdın, anlat.
Ben seni değil… sana inanan halimi gömdüm içime.
Susma…
Çünkü ben sustukça içim çürüyor,
Sen kaçtıkça gerçekler daha ağır oluyor.
Bir insan bu kadar mı değişir,
Yoksa ben mi hiç tanımadım seni baştan?
Anlat…
Beni kandırdığın o anı da anlat,
Gözlerime bakıp yalan söylediğin zamanı…
Ben hâlâ o bakışta kaybolurken,
Sen çoktan benden vazgeçmiş miydin?
Ve şimdi susuyorsun…
Ben konuşsam da değişmeyecek hiçbir şey kalmadı.
İçimde kırılan ne varsa yerli yerinde duruyor,
Toplayamıyorum… çünkü ben de dağılmışım.
Artık ne seni soruyorum, ne kendimi,
İkimizden de geriye bir şey kalmamış gibi…
Ben hâlâ buradayım sanıyorlar,
Ama ben çoktan içimden çekilip gitmişim.

----SONMISRA-----GECENİN KALEMİ----