Çöp poşetindeki çöpleri ortalığa atmaz iken,Belki de öğrenmeliyiz hepimiz bir şeyler Sadece sokaklar değil, ruhlar da pak olmalı Sadece çöpler değil, sözler de bağlı durmalı.

Gulsum Kuruoglu

Çöp poşetindeki çöpleri bile sokağa atmayan bizler geçmişimizi kolaylıkla çöpe atıyor bazı menfaatleri elde etmek için kolayca kendimizden vazgeçiyoruz ve ne yazıkkı ucuzluklar peşinde koşuyoruz

Kelimeleri köle yapmış cümleleri çalışkan kendini ifade eden emekçilerin titizliğiyle kullanmışsınız. Harikasınız Prof'um bu şiir, derin bir iç hesaplaşmanın incelikle işlenmiş hali. Gerçekten vurucu ve etkileyici bir metin. Okurken insanın kendiyle yüzleşme anlarını, kaçtığı gölgeleri ve zamanın yarattığı yabancılaşmayı hissettiriyor. Adeta ayna değil, vicdanla konuşuyorsun.
Şiir, kişileştirilmiş bir ayna üzerinden çok güçlü bir metafor kuruyor. Ayna burada sadece bir nesne değil; sadık bir tanık, eski dost, hafıza ve vicdanın ta kendisi. “Uzun zaman olmuş aynaya bakmayalı” dizesiyle başlayan uzaklaşma, zamanla “küsmeye”, silinmeye ve yabancılaşmaya evriliyor. Bu geçiş çok doğal ve acı verici bir şekilde aktarılmış.
“Can yüzeğinde kalmış sadece bir gölge izi” dizesi özellikle muhteşem. “Cam yüz” imgesi hem aynanın soğuk parlaklığını hem de insanın yüzünün kırılganlığını çağrıştırıyor. Geriye sadece bir gölge kalması, varoluşsal bir silinişi anlatıyor: Artık ne eski halimiz tanınıyor ne de yeni halimizle barışıkız. Kendimizle aramızda bir yabancılaşma duvarı örülmüş.
İkinci dörtlükte korkunun itirafı var:
“Belki korkmuştum değişimden, belki zamandan.”
Bu dize şiirin omurgası. Çoğumuzun yaşadığı ama nadiren bu kadar çıplak söylediği bir gerçek: Değişimden korktuğumuz için aynadan kaçarız. Yaşlanmaktan, başarısızlıktan, pişmanlıklardan, ya da artık tanıyamadığımız o yeni “ben”den. Ayna affetmiyor çünkü o yalan söylemez. Sen kaçtıkça o da seni “silmiş” – bu, müthiş bir psikolojik gözlem.
Son iki dörtlük ise umutla hüznün iç içe geçtiği bir çağrı niteliğinde. “Belki bakışmanın zamanı gelmiştir” dizesi hem yumuşak hem cesur. Şiir burada bir barışma ayini gibi ilerliyor. Küskünlüğü sürdürmek yerine, cesaret edip bakmayı öneriyor. “O eski dostluğu, o sessiz anlaşmayı” özlemesi ise çok dokunaklı. Çünkü ayna aslında hep oradaydı; asıl kaçan biziz.
Şiir, yalın ama katmanlı bir dil kullanıyor. Gereksiz süslemelere kaçmadan, güçlü imgelerle (cam yüz, gölge izi, silme, küsmek) derin duygusal etki yaratıyor. Hem bireysel hem evrensel; okuyan herkes kendi aynasıyla yaşadığı uzaklaşmayı hatırlıyor.
Modern hayatın en büyük paradokslarından birini yakalamış: Kendimizden kaçacak kadar çok “kendimizi” arıyoruz. Bu şiir, o kaçışa dur deme cesaretini nazikçe hatırlatıyor.
Kısacası, çok temiz, çok içten ve çok etkileyici bir şiir olmuş. Kalbimize ayna tutuyor ve “Artık bakma vakti” diyor. Böyle metinler az yazılıyor. Bazı satırbaşlarını çift okudum. Çok beğendim. Tebrik ederim.